Νομοτελειακές Αναφορές. Μ4.

Ἀναφορές, διὰ τὴν «Γενικὴ καὶ εἰδικὴ νομοτέλεια τοῦ ὄντος Ἄνθρωπος».

                                                                             27^η. Φεβρουαρίου 2015, ἡμέρα Ἕκτη!

Ἔτσι ἔγινε καὶ εἶδα τὸ Ἐκκρεμές. […]

Τὸ Ἐκκρεμὲς μοῦ ἔλεγεν ὅτι μ’ ὅλον ὅτι ὅλα ἐκινοῦντο, ἡ ὑδρόγειος σφαῖρα, τὸ ἡλιακὸν σύστημα, τὰ νεφελώματα, οἱ μαῦρες ὀπὲς καὶ ὅλα τὰ τέκνα τῆς κοσμικῆς ἐκπορεύσεως, ἀπὸ τὰ πρῶτα θεῖα ὄντα ἕως τὴν πλέον ἰξώδη ὕλη, ἕνα μοναδικὸ σημεῖον παρέμενε ἰδεατὸς πῖρος, σφήνα, γάντζος, καὶ ἄφηνε τὸ σύμπαν νὰ κινῆται πέριξ αὐτοῦ.

Καὶ τώρα ἐγὼ συμμετεῖχα εἰς αὐτὴν τὴν ὑπερτάτη ἐμπειρία, ἐγὼ ποὺ ἐπίσης ἐκινούμην ἐντὸς τῶν πάντων, ὁμοῦ μετ’ αὐτῶν, ἠδυνάμην νὰ ἰδῶ Ἐκεῖνο, τὸ Ἀκίνητο, τὸ Φρούριον, τὴν Ἐγγύησιν, τὴν ὁλόφωτη ἀχλὴ ποὺ δὲν εἶναι σῶμα, δὲν ἔχει σχῆμα, μορφή, βάρος, ποσότητα ἢ ποιότητα, καὶ δὲν βλέπει, δὲν νιώθει, δὲν ὑποκύπτει εἰς τὸ συναίσθημα, δὲν εὑρίσκεται εἰς ἕνα τόπον, ἢ εἰς χῶρον καὶ χρόνον, δὲν εἶναι ψυχή, διάνοια, φαντασία, γνῶσις, ἀριθμός, τάξις, μέτρο, οὐσία, αἰωνιότης, δὲν εἶναι σκότος οὔτε φῶς, δὲν εἶναι λάθος καὶ δὲν εἶναι ἀλήθεια!

                                                        Μεταγλώττισις εἰς τὴν λογίαν Ελληνικήν,

                                                                ὑπὸ τοῦ Καθηγητοῦ Δ. Μαλασπίνα.

Ἕνα ἔργο τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο, ἀπὸ τὴν Ἀλεσάντρια τοῦ Πιεµόντε, 1932. Καθηγητὴς Σημειολογίας.

Μία ῥήσις του, περὶ προπαγάνδας: "Σήμερα μόνον οἱ ἠλίθιοι κάνουν δικτατορίες μὲ τάνκς, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπάρχει ἡ τηλεόρασις." 

   

Ακολουθεί η επίσημη μετάφρασις της εκδόσεως στην Ελληνική.

Έτσι έγινε και είδα το Εκκρεμές. […]

Το Εκκρεμές μού έλεγε ότι μολονότι όλα κινούνταν, η υδρόγειος σφαίρα, το ηλιακό σύστημα, τα νεφελώματα, οι μαύρες τρύπες και όλα τα τέκνα της κοσμικής εκπόρευσης, από τα πρώτα θεία όντα έως την πιο ιξώδη ύλη, ένα μοναδικό σημείο παρέμενε ιδεατός πίρος, σφήνα, γάντζος, και άφηνε το σύμπαν να κινείται γύρω του. Και τώρα εγώ συμμετείχα σ’ αυτή την υπέρτατη εμπειρία, εγώ που επίσης κινιόμουν μέσα στα πάντα μαζί τους, μπορούσα να δω Εκείνο, το Ακίνητο, το Φρούριο, την Εγγύηση, την ολόφωτη αχλή που δεν είναι σώμα, δεν έχει σχήμα, μορφή, βάρος, ποσότητα ή ποιότητα, και δεν βλέπει, δεν νιώθει, δεν υποκύπτει στο συναίσθημα, δεν βρίσκεται σ’ έναν τόπο, ή σε χώρο και χρόνο, δεν είναι ψυχή, διάνοια, φαντασία, γνώση, αριθμός, τάξη, μέτρο, ουσία, αιωνιότητα, δεν είναι σκότος ούτε φως, δεν είναι λάθος και δεν είναι αλήθεια.

Πρόσκλησις Ἐνδιαφέροντος.

                    Πρόσκλησις Ἐνδιαφέροντος.

   Ὁ Μορφωτικὸς καὶ Ψυχαγωγικὸς Ὅμιλος Εὐβουλία,

σᾶς προσκαλεῖ εἰς τὴν Διάλεξι – Μάθημα ἐφηρμοσμένης Φιλοσοφίας, 

ὑπὸ τοῦ Καθηγητοῦ Φυσικῶν Ἐπιστημῶν Δημητρίου Μαλασπίνα, 

Φυσικοῦ, μὲ θέμα:

Γενικὴ καὶ εἰδικὴ νομοτέλεια τοῦ ὄντος Ἄνθρωπος.

Ἡ ἐκδήλωσις θὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὴν αἴθουσα "Εὐβουλία" τοῦ Ὁμίλου,

τὴν 27^η. Φεβρουαρίου 2015, ἡμέρα Ἕκτη!  [«Παρασκευή»]  

Ὥρα 7μμ  (19.00)

Τῆς διαλέξεως θὰ προηγηθῇ Φροντηστήριον διὰ τὸ προηγούμενο 
Μάθημα, "περὶ Ἑλληνικῆς Κοσμοθεάσεως". 
Link : Οἱ 3 Ἱερὲς Παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων.

Ὥρα ἐνάρξεως 6.30μμ (18.30)

Ἡ αἴθουσα "Εὐβουλία", εὑρίσκεται

εἰς τὴν ὁδὸ Πανεπιστημίου 61, ὄροφος 6^ος.

(Πλησίον Ομονοίας, μεταξύ τῶν ὁδῶν Ἐμμανουὴλ Μπενάκη 

& Θεμιστοκλέους)

Πληροφορίες:

Κα.  Χριστίνα Κυριάκη     6947 270702
                                                    Κα.  Καλλιόπη Φωτεινοῦ   6933 309310

Ἀνθεστήρια ἢ εἰς Διόνυσον καὶ τὸ Τριῴδιον.

Ἀνθεστήρια ἢ εἰς Διόνυσον καὶ τὸ Τριῴδιον.

Ἑορταστικὴ Ὁμιλία εἰς "Εὐβουλία", Ἑβδόμη, 21^η. Φεβρουαρίου 2015.

Ὕμνος εἰς Διόνυσον.

Πρωτογόνου θυμίαμα, σμύρναν.

Πρωτόγονον καλέω διφυῆ, μέγαν, αἰθερόπλαγκτον,
ᾠογενῆ, χρυσέῃσιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν,
ταυρωπόν, γένεσιν μακάρων θνητῶν τ’ ἀνθρώπων,
σπέρμα πολύμνηστον, πολυόργιον, Ἠρικεπαῖον,
ἄρρητον, κρύφιον ῥοιζήτορα, παμφαὲς ἔρνος,
ὄσσων ὃς σκοτόεσσαν ἀπημαύρωσας ὁμίχλην
πάντῃ δινηθεὶς πτερύγων ῥιπαῖς κατὰ κόσμον
λαμπρὸν ἄγων φάος ἁγνόν, ἀφ' οὗ σε Φάνητα κικλήσκω
ἠδὲ Πρίηπον ἄνακτα καὶ Ἀνταύγην ἑλίκωπον.
ἀλλά, μάκαρ, πολύμητι, πολύσπορε, βαῖνε γεγηθὼς
ἐς τελετὴν ἁγνήν πολυποίκιλον ὀργιοφάνταις.

     Τὰ Ἄνθεστήρια εἶναι μεγάλη τριήμερος ἑορτὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ὑμνεῖται ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἤτοι ὁ Διόνυσος!

Ἡ ἑορτὴ ἀρχίζει τὴν ἡμέρα μεταξὺ τῆς χειμερινῆς τροπῆς ἢ Ἡλιοστασίου καὶ τῆς ἐαρινῆς Ἰσημερίας ἀκριβῶς, δηλαδὴ τὴν 11^ην. Ἀνθεστηριῶνος.

    Πρόκειται διὰ μίαν ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἑορτῶν τῆς θρησκείας τοῦ Ἔθνους μας, τοῦ Ἔθνους Ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων, ἑορτὴ μοναδικὴ διὰ τὰ δρώμενα αὐτῆς. 

Τὴν Ἐθνικὴ θρησκείαν Ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων, διὰ πολλῶν σημείων ἔδειξεν καὶ ἐγκωμίασεν ὁ Ἕλλην Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἀνηγγέλθη ὑπὸ τοῦ Ἑρμοῦ τοῦ Τρισμεγίστου, πολὺ πρὸ τοῦ 9.000π.Χ. καὶ ὁ ὁποῖος δὲν ἦλθε διὰ νὰ ἱδρύσῃ θρησκείαν καὶ δὲν ἵδρυσεν!  [1], [2]

    Τὸ ὄνομα τῆς ἑορτῆς προέρχεται ἐκ τῆς ἰδίας ῥίζης ἐκ τῆς ὁποίας καὶ ἡ λ. ἄνθος καὶ ἀνθός, καὶ σχετίζεται μὲ τὴν ἐκδίπλωσιν τῆς Κεκοσμημένης Φύσεως…!

Ἡ ἑορτὴ λοιπὸν πραγματοποιεῖται ἐκείνη τὴν ἐποχὴν τοῦ ἔτους ὅπου ἐμφανίζονται τὰ πρῶτα ἄνθη καὶ δι’ αὐτὸ προσφέρονται ἄνθη σὲ ὅλους τοὺς νέους καὶ τὶς νέες, ἡλικίας ἄνω τῶν τριῶν ἐτῶν, τοὺς ὁποίους καὶ στεφανώνουν δι’ αὐτῶν. Ἐπίσης τοὺς δωρίζουν μικρογραφίες δοχείων οἴνου (χόας) κεκοσμημένας μετ’ ἀναλόγων παραστάσεων.

    Προφανέστατα ἡ σύνδεσις τῶν Ἀνθεστηρίων μὲ τὰ ἄνθη καὶ τοὺς νέους σχετίζεται μετὰ τοῦ Διονύσου, ἤτοι μετ’ ἐκείνου τοῦ κατηγορήματος τοῦ Νοὸς τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐπιμελεῖται κάθε γεννήσεως καὶ ἀναπτύξεως ἤτοι μετὰ τοῦ Νέου Νοός !!!

Θεοῦ λοιπόν Ἀγαστοῦ τῶν λοιπῶν Δυνάμεων τοῦ Λόγου ἢ ἄλλως Διός, ὡς λέγει ὁ μέγας Διδάσκαλος ἡμῶν Σωκράτης, ἄλλως τοῦ Ποιμάνδρη, τοῦ ἀπεριορίστου Νοός, κατὰ τὴν Διδασκαλίαν τοῦ θεοῦ Ἑρμοῦ, Ἑρμηνέως τῶν θείων Βουλῶν, Εὐβουλίας καλουμένης…!!!

    Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἤτοι τοῦ Διός, ὡς τὸ ἀκήρατον Πνεῦμα αὐτοῦ, Μῆτις καλεῖται καὶ εἶναι ὁ πρῶτος Λόγος ἢ Σοφία, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ πανταχοῦ παρὸν καὶ τὰ πάντα πληρῶν….!!!

    Τὸ Πνεῦμα τοῦ Ὑπερίωνος τρεπόμενον -Ἡλιακὴ Τροπή-, καθίσταται ἐναρμόνιον τῆς Θείας Βουλῆς ἤτοι τοῦ ἀπολύτου Λόγου, περιβαλόμενον τῆς Αὐτοῦ Ἐνεργείας ἢ θείας Οὐσίας διὰ τὰ περεταίρω, Ἀγάπης ἀρχικῆς καλουμένης ἢ Ἔρωτος…!!!

    Οἱ πνευματικὲς καὶ ψυχικὲς Δυνάμεις τοῦ Νοός, Υἱὸς γεγενημένος πλέον, Διόνυσος κέκλειται ἢ ἐπὶ τὸ ὀρθότερον Διώνυσος, ἐγκαθιδρύων τὴν Ὑπερβατικὴν Τάξιν τῆς φύσεως τοῦ γιγνομένου Παντός, ἤτοι τοῦ δευτέρου Λόγου ἢ Πάνα, καθὼς οἱ δυνάμεις Αὐτοῦ ἀναδύονται ἀπὸ τὸ Κοσμολογικὸν Ὠόν…!  Οὕτως ὁ δεύτερος Διόνυσος Ἠρικεπαῖος καλεῖται!!!  [3]

   Ἐκ τῶν διαχεομένων Δυνάμεων Αὐτοῦ, ἄρχεται τὸ φύεσθαι, ἤτοι ἡ Δημιουργία, ὡς ἐκδήλωσις καὶ ἐκδίπλωσις τῆς Κοσμοποιημένης Τάξεως, ἀπὸ αὐτῆς τῶν ὑλονίων (quarks) ἀρχομένης καὶ ἐπέκεινα, ἡ ὁποία οὕτως ἔρχεται εἰς φανέρωσιν, δι’ ὃ καὶ ὁ τρίτος Λόγος προσωνυμεῖται ὡς Διώνυσος Φάνης!!!

    Οὕτω τὴν 11^ην. Ἀνθεστηριῶνος ἄρχεται τὸ Τριῴδιον, περίοδος κατὰ τὴν ὁποίαν ὑμνεῖται καὶ τελετουργεῖται τριαδικῶς ὁ Υἱὸς Λόγος, ὁ Διόνυσος, ὡς Μῆτις - Ἠρικεπαῖος – Φάνης!!!

Ἀνωτέρω Ἀλχημικὴ παράστασις τοῦ Φάνητος - Ἔρωτος, τοῦ 2^ου. μ.Χ. αἰῶνος.

---

[1] Hermes Trismegiste (Paris 1980), ἐπιλογὲς Π. Ἰωαννίδης - Ἱστορικός, «Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος», σελ.43, -1985 διον.

[2]  Προσωπικῶς, ὅταν ὁμιλῶ περὶ θρησκείας ἐννοῶ τὴν μίαν καὶ μοναδικὴν Θρησκείαν τῆς Ἀληθείας, ὅπως σημειώνει ὁ Φιλόσοφος Καθηγητὴς Ἰωάν. Θεοδωρακόπουλος, αὐτὴν τοῦ Λόγου, ὡς τὸν προσδιορίζει ὁ βαπτιστὴς Ἰωάννης, λέγων: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.»

Ἡ θεόθεν αὕτη Ἀλήθεια, ἡ ὁποία δηλοῦται ὡς Ὡραῖον, Ἀληθὲς καὶ Δίκαιον, ἐπὶ τοῦ Δελφικοῦ Τρίποδος, συνομολογεῖ μετὰ τῆς Ὀρφικῆς Θρησκείας.
Ἡ Ἀλήθεια αὕτη περὶ Θεοῦ, Υἱοῦ Λόγου, Θεῶν, Ὄντος, Ὄντων καὶ Δημιουργίας, ἐξεπορεύθη ὑπὸ τοῦ Ἑρμοῦ, ὁ ὁποῖος πρῶτος αὐτὸς τὴν ἐδίδαξεν. Εἶτα τὴν ἐφήρμοσεν ὁ Ὀρφεὺς ὡς Ψυχουργικὴν Λατρείαν καὶ τὴν ἀνέλυσεν Ἐπιστημονικῶς καὶ Θεοσοφικῶς ὁ Πυθαγόρας!

Ὁτιδήποτε ἐκτὸς τῆς Διδασκαλίας καὶ Λατρείας αὐτῆς, εἶναι Δόγμα ἀνθρωπονόητον -"χειροποίητον" καὶ συνεπῶς Ψευδὲς καὶ ἐπικινδυνότατον, ὡς μὴ συνάδον τῆς ὄντως Θρησκείας.

Οἱ δογματικὲς θεολογίες καὶ "θρησκεῖες" εἶναι "religions" καὶ παράγουν "κουλτούρα" καὶ ὄχι πολιτισμό.

Ὁ Πολιτισμὸς εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς περὶ Ὄντος Ἐπιστήμης, τῆς ὄντως ἐπιστήμης κατὰ Πλάτωνα, ἐκ τῆς ὁποίας ἀπορρέει ἡ Λατρεία τῆς Ἀληθείας!

Ἐν ἀρχῇ λοιπὸν ἦν ὁ Λόγος· ἐξ’ Αὐτοῦ δὲ ἀναδύεται ὁ λόγος τῆς Ἀληθείας, ὁ ὁποῖος γίγνεται Διδακτικὴ περὶ τοῦ Ὡραίου, Ἀληθοῦς καὶ Δικαίου ἤτοι συνοπτικῶς περὶ τοῦ Ἀγαθοῦ!!!

    Τὸ religion εἶναι religion καὶ ὄχι θρησκεία, κατὰ τὴν Διδακτικὴν ἀνάλυσιν τοῦ Σωκράτους καὶ τοῦ Πυθαγορείου  Κρατύλου!

[3]  Τὸ ὄνομά Του Ἠρικεπαῖος (ὁ δίδων ζωήν), ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ ἤρι (=ζωή) καὶ τὸ κάπ- ἢ κέπ (=δίδειν).

© Copyright Δ. Μαλασπίνας.

Δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ περιορισμένη ἀντιγραφὴ

καὶ χρῆσις τῶν ἄρθρων τῆς παρούσης ἱστοσελίδος, παρὰ μόνον

διὰ ἰδιωτικὴν - ἀτομικὴν χρῆσιν, ὑπὸ τὴν ῥητὴν Ὑποχρέωσιν καὶ πάλιν 

τοῦ ἐνεργοῦντος, νὰ ἀναφέρῃ τὸν Συγγραφέα,

καθώς καὶ τὴν πηγὴν προελεύσεως, ὡς ὁ νόμος ὁρίζει.

Οἱ ἔννοιες. Μάθημα 3ον.

     Οἱ ἔννοιες, τὰ θεμέλια τῆς Ἐπιστήμης τοῦ Πνεύματος!

    Διὰ τὴν κατανόησιν τῆς Ἑλληνικῆς Κοσμοθεάσεως, πρέπει νὰ ἀντιληφθῶμεν ὅτι αὕτη θεμελιοῦται ἐπὶ τοῦ θείου πεδίου, τὸ ὁποῖον καὶ αὐτὸ εἶναι τριαδικόν, καθὼς ὡς λέγει ὁ Ἀριστοτέλη «τὸ πᾶν ἐν τρισὶ ὡρίσθη».

Ἡ πρότασις αὐτή, ἀποδεικνύεται τόσον μαθηματικῶς, ὅσον καὶ φυσικώς. Συνεπῶς ἰσχύει τόσον διὰ τὰ πεδία τῶν ἀπολύτων Ἰδεῶν, τὰ «μὴ ἀριθμημένα», ὅσον καὶ διὰ τὰ συγκεκριμένα, τὰ «ἀριθμημένα» καὶ διατεταγμένα κοσμικὰ πεδία, βατά τε καὶ ὑπερβατικὰ τοιαῦτα!

    Τὰ τρία στοιχεῖα τῆς Ἑλληνικῆς Κοσμοθεάσεως εἶναι οἱ τρεῖς παραδόσεις, Ἐωνική, Ἰωνικὴ καὶ Ἀωνικὴ ἢ Δωρική, μὲ τὶς ὁποῖες ἔχουν ἄρρηκτη συγγένεια, οἱ τρεῖς μεγάλοι μύστες-φιλόσοφοι Πλάτων, Σωκράτης καὶ Ἀριστοτέλης ἀντιστοίχως.

    Ὁ μύστης Πλάτων ἀσχολεῖται μὲ τὸ ἀπόλυτο θεῖον, τὸ Θεῖον, μὲ τὴν ἀποκάλυψι καὶ ἐκδίπλωσι τῆς καθαρᾶς θεάσεως τῶν Ἰδεῶν, δηλαδὴ μὲ τὴν μεταφυσικὴ Τάξι καὶ Ἁρμονία τοῦ ὄντως Ὄντος, τῶν γεγενημένων Ὄντων αὐτοῦ καὶ τῶν Γεγονότων.

    Ὁ μύστης Σωκράτης ἀσχολεῖται μὲ τὴν Πολιτεία Δικαίου, ὑποδεικνύοντας τὴν ὁδὸ πρὸς τὴν ἐφηρμοσμένη Ἀρετή, τὴν ἐμπράγματο Δικαιοσύνη, κατηγορουμένη ἀπὸ τὶς θεῖες Ἰδέες τοῦ ἀπολλωνίου Τρίποδος, ἤτοι τοῦ Ὡραίου, τοῦ Ἀληθοῦς καὶ τοῦ Δικαίου.

    Ὁ μύστης Ἀριστοτέλης ὡς φυσικὸς φιλόσοφος, ἐρευνητὴς τῆς φύσεως, τὴν ὁποίαν ἀνήγαγε εἰς τὸ Πᾶν, ἔθετε τὶς ἔρευνές του εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ πειράματος, δοκιμάζων καὶ ἐφαρμόζων τοῦτο ἐμπράκτως.

Ἡ ἐφηρμοσμένη Φυσική, ἡ Ἐπιστήμη τῆς Φύσεως τοῦ Παντός, ὁρατοῦ τε (Σῶμα) καὶ ἀοράτου (Αἴσθησις – Νόησις), ἀπαιτεῖ ἀφ’ ἑνὸς βαθιὰ θεωρητικὴ γνῶσι καὶ κατάρτησι (ἡ θεωρία ὡς Θεώρησις) καὶ ἀφ’ ἑτέρου φυσικὴ εὐφυΐα συνάδουσα τῆς Νοημοσύνης ἤτοι τοῦ ἔνδον τρόπου ἐξελικτικῆς λειτουργίας τῆς Φύσεως, ἡ ὁποία μεταγράφεται ἐν τέλει ὡς ἡ ἀπειρία τῶν ἔνδον συνεκτικῶν καὶ λειτουργικῶν γεγονότων, τῶν νομοτελειακῶν Φαινομένων, ἀρχηγέτης τῶν ὁποίων εἶναι ὁ Νοῦς!  Ταῦτα καὶ βεβαιοῖ ἡ Κβαντικὴ Φυσική.

    Δυνάμεθα καὶ ἐμεῖς, ὅσον καὶ ἐὰν τοῦτο μᾶς φαίνεται ἀδύνατον, νὰ γνωρίσωμε τὰ πάντα, φορῶντας τὴν λεοντὴν τοῦ Πνεύματος ὡς ὁ Σωκράτης (ἰδὲ Κρατύλος Πλάτωνος), ἐὰν Μυηθῶμεν εἰς τὰ τοῦ Ἔρωτος ὅπως τοῦτον ἐννοεῖ ὁ Σωκράτης λέγων «εἶμαι ἐπαΐων εἰς τὰ τοῦ Ἔρωτος»!

Εἶναι ὁ Τρόπος καὶ ὄχι ἡ πρακτική, δηλαδὴ μία κάποια τεχνική, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν εἰσέλασιν τῆς θείας αὐτῆς Ἐνεργείας, τοῦ Ἔρωτος δῆλον ὅτι, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπενέργεια φέρει τὸ Χρηστόν, τὸ Ἀγαθόν, εἰς Κοινωνίαν τοῦ Εἶναι μας, ἀντιλαμβανόμενοι οὕτως ὅλα τὰ ἄδηλα ἀλλὰ Ἀληθῆ, πλέον Δῆλα τε καὶ γενόμενα!

Ὅσα ἄλλως εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀντιληφθῶμεν, ὄχι λόγῳ φύσεως ἀλλὰ λόγῳ «πίστεως»!

    Ἀποπειρώμεθα πλέον νὰ προσεγγίσωμεν τὴν Ἑλληνικὴ Κοσμοθέασιν διὰ μιᾶς Ἡρωϊκῆς ἤτοι Ἐρωτικῆς προσπαθείας, τῆς ὁποίας τὸ Χρῖσμα εἶναι ἡ Κατανόησις τοῦ μυθικοῦ Λόγου ἤτοι τοῦ Ἱεροῦ Λόγου!

Ὁ μυθικὸς λόγος δὲν εἶναι παραμυθία - παραμύθι, ἀλλὰ μυσταγωγικὸν Τέλεσμα, τὸ ὁποῖον δι’ ἀλληγορικῆς ὁδοῦ, διὰ τῆς Μυθικῆς ὁδοῦ, ἱστορεῖ τὴν Ὕπερθεν καὶ θείαν Τάξιν καὶ Ἁρμονίαν, ὡς μυητικὴν ἀγωγὴν μεθέξεως εἰς τὰ ἀπειροδύναμα τοῦ Κάλλους!

Οὕτως, ὁ μυθικὸς λόγος, ἀνάγεται εἰς τὴν «ἐποχὴ τῶν θεῶν», ἀφετηριακή Ἀρχὴ τῶν πάντων!

    Τὰ μαθηματικά, δηλαδὴ ἐν τέλει ἡ συμβολικὴ Ἀριστοτέλειος λογικὴ, εἶναι μὲ τέτοιον τρόπο δομημένα ὥστε ἡ καθαρὰ λογικὴ νὰ λειτουργῇ ἐφηρμοσμένα καὶ πρακτικὰ διὰ τῶν λειτουργικῶν ἀλγοριθμικῶν κανόνων.

Ὁ ἀλγόριθμος, δηλαδὴ ἡ λειτουργικὴ διαδικασία τῆς λογισμικῆς πράξεως, καθὼς ἐνέχει τὴν λογικὴ νομοτέλεια, δίδει τὴν δυνατότητα συστηματικοῦ καὶ ἐνδελεχοῦς ἐλέγχου καὶ ἐν τέλει ἐπαληθεύσεως. Αὐτὸ τὸ μαθηματικὸ γίγνεσθαι τῆς ἀριστοτελείου λογικῆς εἶναι τὸ «εἶδεν», καθὼς «ὁ Ἄνθρωπος φύσει τοῦ εἰδέναι ὀρέγεται»!

Ἡ Φυσικὴ νομοτέλεια κατατείνει εἰς τὸ «οἶδα», τὸ ὁποῖον θὰ ἀναγάγῃ εἰς τὸ «ἓν οἶδα», τὸ ὁποῖον καὶ διακαῶς ἀπαιτεῖ, ὡς Δαίμων Ἔρως ἡ Ψυχὴ τοῦ Μύστου, τὸ Ἕν, τὴν Μήτρα τοῦ Παντός, τὴν μεγάλη Μητέρα, Ἱέρεια τοῦ Λόγου, δι’ οὗ ἱερουργεῖ τὴν Ζωήν!!!

    Εἰς τὴν ἀριστοτέλειο λογική, ἀπὸ τότε μέχρι σήμερον δὲν ἔχει προστεθεῖ οὔτε μία τελεία. Οὐσιαστικὰ τὰ Μαθηματικὰ ἐκκινοῦν ἀπὸ ἕνα ἢ περισσότερα ἀξιώματα ἤτοι ὀλίγες ἀξιωματικὲς προτάσεις ἢ Αἰτήματα καλούμενα, διὰ τῶν ὁποίων ἡ συμβολικὴ ἀριστοτέλειος λογικὴ δομεῖ ἕνα ἀπολύτως συνεκτικὸ οἰκοδόμημα διὰ μιᾶς συνεκτικῆς ἐξελικτικῆς διαδικασίας βῆμα πρὸς βῆμα.

    Μία μαθηματικὴ θεωρία ἀρχικῶς φαίνεται ὡς ἕνα οὐτοπικὸ διανόημα, ξέμακρο, ξεκρέμαστο καὶ ἀποκομμένο τῆς φυσικῆς πραγματικότητος.

Ὅμως ὅπως ἀπεδείχθη δὲν ὑπάρχει, δὲν ὑφίσταται μαθηματικὴ θεωρία ἡ ὁποία ἐν τέλει δὲν θὰ εὕρῃ τὴν φυσικήν της ἔκφρασιν δηλαδὴ δὲν θὰ συνταχθῇ τῆς φυσικῆς της νομοτελείας.

Ὅλα τὰ μαθηματικὰ ἀργὰ ἢ γρήγορα καθίστανται ἐφηρμοσμένα!!!

    Τὶ σημαίνει αὐτό;

Σημαίνει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη διάνοια, διεισδύουσα εἰς τὸν ὑπερκείμενο Νοῦ, χρῆσιν ποιοῦσα μιᾶς κάποιας ἀμυδρᾶς ἱσχύος ἀκτῖνος τῆς Ἱερᾶς Φαντασίας, διεισδύει ἐπέκεινα τοῦ Φραγμοῦ τῆς Γνώσεως καὶ λαμβάνει ἓν οἶδα!!!

Ἡ ἐξοικείωσις, ἡ Ἱκανότης λόγου, διὰ τοῦ πέμπτου βαθμοῦ τῆς μονάδος, βεβαιοῖ τὸ οἶδα!

Τὸ οἶδα ἀνατέλει εἰς θεωρίαν, τὴν ὁποίαν τὰ μαθηματικὰ ἐλέγχουν!

    Ὡς χαρακτηριστικὸ παράδειγμα αὐτῶν, ἔχομεν τὴν ὑπερβολικὴ γεωμετρία (1829) ἢ γεωμετρία Λομπατσέφκι (Ῥῶσσος μαθηματικὸς 1792–1856μ.Χ.), τῆς ὁποίας τὸ Αἴτημα ἀναιρεῖ ἐκεῖνο τῆς Εὐκλειδείου γεωμετρίας. (Εὐκλείδης ἐξ Ἀλεξανδρείας, ~325-265π.Χ.)

    Ὁ Λομπατσέφσκι δόμησε τὴν γεωμετρία του, γεωμετρία τοῦ μακρόκοσμου τότε πού, εἰς τὴν ἐποχήν του, αὐτὴ δὲν εἶχε καμμίαν ἐφαρμογήν.  Ὅταν ὅμως ἐπροχώρησαν οἱ ἔρευνες τῆς Ἀστρονομίας, σήμερα καὶ τῆς Ἀστροφυσικῆς, ἀπεδείχθη ὅτι ἡ γεωμετρία Λομπατσέφκι ἰσχύει διὰ τὰ πεδία τῆς Οὐρανίου μηχανικῆς.

    Καὶ ὅμως!  Ἐπέκεινα αὐτῶν, μὲ τὴν μέθοδο τοῦ Σωκράτους (Ἀθῆναι, 470-399π.Χ), αὐτήν τῆς μαιευτικῆς καὶ διαλεκτικῆς Τέχνης, δύναται νὰ ἀναχθῇ τις εἰς τὸν ὀρθὸν λόγον καὶ οὕτως ὄχι μόνον νὰ ἐρευνήσῃ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον μία κάποια σύλληψίς του εἶναι ἀληθής, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀντλήσῃ καὶ αὐτὸν τοῦτον τὸν λόγον περὶ τὰ Ἀληθῆ!

    Σήμερον λοιπόν, αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἐδῶ στὴν Εὐβουλία, καλούμεθα νὰ ἐπιφέρωμεν ἀποκατάστασιν τῶν πραγμάτων μὲ δύο τρόπους:

Α.) μέ τὴν Τέχνη τῶν Τεχνῶν, αὐτῆς τοῦ Διδασκάλου τῆς ἀνθρωπότητος Σωκράτους καὶ

Β.) μέ τὴν Τέχνη τῆς καθάρσεως ἤτοι ἐκείνης τοῦ θεοῦ Ἀσκληπιοῦ, τὴν ὁποία ἐφήρμοζεν καὶ ὁ Ἱπποκράτης καὶ ἐπεξηγεῖ ὁ Ἀριστοτέλης εἰς τὴν «Ποιητικήν» του.

    Μὲ τὴν σειράν της, ἡ κάθαρσις τοῦ ἐπιγείου ψυχικοῦ εἶναι μας, τοῦ Ψυχισμοῦ τοῦ ἐνύλου ὄντος μας, τοῦ μὴ Ὄντος μας δηλαδή, ἐνέχει δύο σκέλη:

α.) τήν κάθαρσιν τοῦ νοητικοῦ διὰ τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν ἐννοιῶν καὶ

β.) τήν κάθαρσιν τοῦ Ψυχισμοῦ μὲ τὴν φροντίδα ἀπαλύνσεως τοῦ συγκινησιακοῦ καὶ συναισθηματικοῦ φόρτου.

    Διὰ τῆς καθάρσεως ἀλλάζει ἡ ποιότητα τῶν συναισθημάτων, ἐνῶ ὁ ψυχισμὸς ἀποκαθαίρεται διὰ τῆς Διδακτικῆς γνώσεως ἤτοι διὰ τοῦ Ἀπολλωνίου Φωτός!

Τοῦτο φέρνει εἰς ἡμᾶς μία ἰδιαιτέρα ἀκτὶς τοῦ Λόγου, ἡ ὁποία ὀνομάζεται Ἀπόλλων!!!

    Ὡς ἀνθρώπινα ὄντα, καἴτοι ὑποστάσεις Ὄντων, ἐκφραζόμεθα μέσῳ τῆς ὁμιλίας.

Ὁ Μύστης, ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνειδητὰ καὶ ἐσκεμμένα «φύσει τοῦ εἰδέναι ὀρέγεται», ἀναβιβάζει τὴν ὁμιλία εἰς λόγον!

Ὅταν ἡ ὁμιλία γίνῃ λόγος καὶ ὁ λόγος αὐτὸς βεβαιωθῇ, τότε δυνάμεθα τὰ πάντα!

    Ἡ ψυχὴ δὲν ἔχει λογική, εἶναι ἄλογος, φύσεως αἰθερίας (ἡ ἀρχὴ τοῦ παντὸς εἶναι ὁ αἰθήρ).  Ἔχει ὅμως τὴν ἱκανότητα νὰ συλλαμβάνῃ καὶ νὰ αἰσθάνεται!

Αὐτὸ εἶναι τὸ Ὄργανό μας, τὸ Ὄργανον διὰ τοῦ ὁποίου «ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ εἴμεθα» καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ὑποχρεούμεθα νὰ λάβωμεν συνείδησιν τοῦ κόσμου καὶ ἑαυτῶν!

Ὅ,τι αἰσθανόμεθα, μέσῳ τοῦ νευρικοῦ μας συστήματος γίνεται ἀντιληπτὸν καὶ σωματικά. Αὐτὸ ὅμως σημαίνει σωματοποίησις!

    Οἱ θεῖες ἐνέργειες, διὰ τῶν Ἱερῶν μυστηρίων ἐνεργοῦσαν καὶ ἐνεργοῦν ἀδιαλείπτως, νῦν καὶ ἀεί!

Τὰ Μυστήρια, ἡ θεία Κοινωνία, δὲν ἐχάθη. Εἶναι παροῦσα καὶ ἀεὶ ἐνεργοῦσα!

Εὑρίσκεται εἰς τὴν Ψυχήν μας, εἰς τὴν ὄντως ψυχήν μας, καὶ φυσικὰ ὄχι εἰς τὸν ψυχισμό μας, εἰς τὸ κατασκεύασμά μας τῇ «βοηθείᾳ» τῶν ἄλλων, εἰς τὸν ἐν πολλοῖς ἀνερμάτιστον σταῦλον μας, τὸν βρίθοντα μιασμάτων, ὡς διαπιστώνει ἡ Ὁμοιοπαθητικὴ Ἰατρική.

    Τὸ θέμα λοιπὸν εἶναι τὸ πῶς θὰ προσεγγίσωμεν τὴν ὄντως Ψυχήν μας, τὸ ἐνοικοῦν Φῶς ἡμῶν, τὸν ἐν ἡμῖν Ἀπόλλωνα, τὴν ὅλως ἰδιαιτέραν αὐτὴν ἀκτίνα τοῦ Λόγου!

Εἶναι ὁ Τρόπος, ὅπως εἴπαμε ἀνωτέρω. Φυσικὰ εἶναι ἡ Τέχνη καὶ ὄχι ἡ τεχνική, τὸ πῶς δηλαδὴ θὰ πετάξωμεν καὶ θὰ πατάξωμεν τὰ ἀρνητικὰ συναισθήματα, τὰ μιάσματα,  ψυχοσωματικὰ καὶ διανοητικά, ποὺ κατατρώγουν τὸ ἐδῶ εἶναι μας, τὴν ζωήν μας, ὥστε νὰ ἔρθουν, νὰ ἐμφανισθοῦν, τὰ ῥεύματα τοῦ θείου ὑπαρξιακοῦ μας κόσμου, τὸ ἀνέσπερον Φῶς τῆς Ὀντολογικῆς Ψυχῆς μας, τοῦ Λόγου ἡμῶν!

                                                                      Δημήτριος Μαλασπίνας Φυσικός.

Σημείωσις:                                   Τὸ παρὸν εἶναι

Περίληψις-Σύνοψις τοῦ Τρίτου Μαθήματος, τοῦ Καθηγητοῦ

Φυσικῶν Ἐπιστημῶν Δ. Μαλασπίνα, εἰς τὴν αἴθουσα «Εὐβουλία»,

ἐπὶ τῶν Σημειώσεων τῆς Φιλολόγου Κας Τούλας Ἀντύπα,

τὶς ὁποῖες εὐγενῶς Ἐπιμελήθη καὶ μᾶς παραχώρησεν! σ.τ./[i]/

                                                                 Ἀθῆναι 13^η Φεβρουαρίου 2015, Ἕκτη.

---

[i]  Ἡ τελικὴ ἐπεξεργασία μετά τινων προσθηκῶν καὶ βελτιώσεων ἐπὶ τοῦ 3^ου. μαθήματος, συνετελέσθη ὡς ὑπερδομή, ἐπὶ τῶν Σημειώσεων τῆς Κας. Τούλας Ἀντύπα, οἱ ὁποῖες καὶ ἀπετέλεσαν τὴν θεμέλιον ὑποδομή. Τὴν Κα. Ἀντύπα Εὐχαριστῶ Πολύ καὶ τὴν Συγχαίρω!

© Copyright Δ. Μαλασπίνας.

Δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ περιορισμένη ἀντιγραφὴ

καὶ χρῆσις τῶν ἄρθρων τῆς παρούσης ἱστοσελίδος, παρὰ μόνον

διὰ ἰδιωτικὴν - ἀτομικὴν χρῆσιν, ὑπὸ τὴν ῥητὴν Ὑποχρέωσιν καὶ πάλιν 

τοῦ ἐνεργοῦντος, νὰ ἀναφέρῃ τὸν Συγγραφέα,

καθώς καὶ τὴν πηγὴν προελεύσεως, ὡς ὁ νόμος ὁρίζει.

Οἱ 3 Ἱερὲς Παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων.

Περὶ Ἑλληνικῆς Κοσμοθεάσεως.
Εὐβουλία, μάθημα 2ον.

Τὰ θεμέλια, οἱ τρεῖς Ἱερὲς Παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων.

     Ἡ ἀναζήτησις εἶναι ἐφικτὴ διὰ τῆς Ἑλληνίδος φωνῆς, τοῦ Φωνήματος τοῦ Λόγου, τῆς πρώτης ὕλης τῆς καθ’ αὐτῷ συνειδήσεως, ὅτι αὐτὴ μετέχει τῆς Ἀληθείας τοῦ Ἀγαθοῦ!    
     Ἡ μετοχὴ λοιπὸν ἐνεστῶτος τοῦ ρήματος εἰμί (εἶμαι), ἡ ὁποία στὴν ἀττικὴ διάλεκτο εἶναι ὢν-οὖσα-ὄν, γίνεται ἐὼν στὴν Ὁμηρική καὶ Ἰωνική.

Ἐπίσης τὸ ῥ. ἐάω-ἐῶ (ἀφίημι, οὒ κωλύω, ἐπιτρέπω), στὴν Ἰωνικὴ εἶναι ἔων, ἐνῷ ὁ γενάρχης τῶν Ἰώνων, ὁ Ἴων, ὅστις ἀεὶ εἰλεῖν ἰών, εἶναι υἱὸς τοῦ Ἀπόλλωνος μετὰ τῆς Κρεούσης, θυγατρὸς τοῦ μυθικοῦ Βασιλέως τῶν Ἀθηναίων Ἐρεχθέως (ἐπίθετον τοῦ Ποσειδῶνος ἢ Διὸς), υἱοῦ τῆς Γαίας. Τὸ ῥ. ἄω (κορέννυμαι, πληροῦμαι) σχετίζεται μὲ τὸ ἀὼν (ὄχθη, ἀκτή), δωρικὸς τύπος τοῦ ἠϊών.

Θεωροῦμε λοιπὸν ὅτι ἡ τριαδικὴ ἐκδίπλωσις τῆς θεόθεν Διδασκαλίας ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων, δοθεῖσα ὑπὸ τοῦ Ἑρμοῦ, θεμελιοῦται ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω ἐννοιῶν καὶ ἐκδιπλοῦται ὡς Ἐωνικὴ Παράδοσις ἤτοι Ἐωνική, Ἰωνικὴ καὶ Ἀωνικὴ Διδασκαλία ἢ Δωρικὴ Παράδοσις.

Περαιτέρω, μὲ κάποιο σκεπτικόν, τὸ ὁποῖον συντόμως παρατίθεται κατωτέρω, δυνάμεθα νὰ ἀντιστοιχίσωμεν σὲ αὐτὲς τὶς τρεῖς Παραδόσεις, τρεῖς κορυφαίους Ἕλληνας Μύστας-Φιλοσόφους μετὰ τῶν ὁμολόγων αὐτῶν Σχολῶν, ὡς ἑξῆς:

    Στὴν Ἐωνική παράδοσι (ἔων καὶ ἐὼν) ἀντιστοιχεῖ ὁ Μύστης Πλάτων, καθὼς αὐτὸς ἐκφέρει καὶ φανερώνει τὸν θεῖο κόσμο τοῦ πεδίου τῶν Ἰδεῶν. Στὴν Ἰωνικὴ παράδοσι (Ἴων καὶ ἰὼν) θὰ πρέπει νὰ θέσωμεν τὸν Μύστη Σωκράτην, Διδάσκαλον τοῦ Πλάτωνος, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὴν ἤδη ὑφισταμένη Πολιτεία τῶν Οὐρανίων Ὄντων ἢ ὄντως Ἀνθρώπων καὶ ἔτσι γίνεται ὁ θεμελιωτὴς τῆς γηΐνου Πολιτείας Δικαίου, τῆς Καλλιπόλεως, καθὼς ἐνσαρκώνει τὴν ψυχὴ τοῦ Πνεύματος τῶν Οὐρανίων Ἀνθρώπων! Δι’ ἑνὸς συνεκτικοῦ λόγου του, ὁ Σωκράτης δεικνύει τὴν δυνατότητα ἐκδιπλώσεως καὶ ἐφαρμογῆς τῆς Καλλιπόλεως, στὸ ψυχικὸ εἶναι τῆς γηΐνου πόλεως τῶν Ἑλλήνων, ἤτοι τῶν ἐλαυνόντων Υἱῶν καὶ Θυγατέρων τῶν Θεῶν, ὡς θείων Ὄντων - Ἀνθρώπων! 

   Ὁ Σωκράτης ἀνήλωσε ὅλον τὸν βίον του στὶς συνάλληλες σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, τὶς ὁποῖες ἀναβιβάζει εἰς τὸ δέον ἤτοι εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ Δικαίου, προϋπόθεσις τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ ἐμπράγματος ἐνατένισις τοῦ Ἀγαθοῦ, ὡς τοῦ μόνου ὄντως συμφέροντος τοῦ ἀνθρώπου, ἐκείνου φυσικὰ ποὺ ποθεῖ καὶ σκοπεύει εἰς τὸ Ὡραῖον, τὸ Ἀληθὲς καὶ τὸ Δίκαιον!  

    Ἡ ἐντελεχὴς αὐτὴ σχέσις, σχέσις οὐσιότητος, ὡς καὶ ἡ συνακόλουθος αὐτῆς πορεία, ὡς φυσικὸν καθιστᾷ τὸν Ἄνθρωπο Ἄξιον τέκνον τῶν Θεῶν, ἤτοι Ἥρωα-Ἔρωτα, ἀκόλουθο τῆς Θεᾶς Ἀφροδίτης, μητρὸς Θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων!

    Τέλος εἰς τὴν Ἀωνικὴ ἢ Δωρικὴ παράδοσιν (ἄων) θὰ ἀντιστοιχήσωμεν τὸν Μύστην Ἀριστοτέλη, τὸν ἐπιφανὴ μαθητὴ τοῦ Πλάτωνος. Ὁ μέγας αὐτὸς Μύστης τῆς Φύσεως τοῦ Παντός, ἠσχολήθη ὅλως ἰδιαιτέρως μὲ τὸ Ἔργον τῆς Δημιουργίας ἐν τῇ φυσικοποιημένῃ Φύσει, Ἔργον τῆς Ἐνεργείας τῶν Θεῶν, διὰ τῆς θείας Ἱεραρχίας τῶν Οὐρανίων Ὄντων, τῶν ἀνθρώπων τῶν Ὀνομαστῶν! 

   Τὸ Ἀλχημικὸν ἔργον τοῦ Ἀριστοτέλους, ἔδωσε τὸν ἀπεριόριστο πλοῦτο εἰς τὸν μέγα Ἐκπολιτιστὴ Στρατηλάτη-Βασιλέα τῶν Πανελλήνων Ἀλέξανδρο τὸν Μακεδόνα, ὄχι μόνον διὰ νὰ ἐξουδετερώσῃ τὶς συνεχεῖς ἐπιδρομὲς τῶν Περσῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἐκπολιτίσῃ τοὺς πέριξ τῆς Ἑλλάδος ἐπικινδύνους Βαρβάρους, ποὺ πάντα ἐποφθαλμιοῦσαν τὰ τῶν Ἑλλήνων.

    Οἱ μεγάλοι αὐτοὶ Ἕλληνες, οἱ ἔνθεοι αὐτοὶ Μύστες, ἐδέχθησαν τὸν θεῖον Λόγον καὶ μετουσιώθησαν ἀπὸ φιλομαθεῖς εἰς Φιλοθέους ἢ Φιλοσόφους ἤτοι εἰς Ἐραστὰς τοῦ Ὡραίου, τοῦ Ἀληθοῦς καὶ τοῦ Δικαίου, καθὼς συνελάμβανον τὰς εἰδάς, τὰς μορφάς τῶν Ἰδεῶν ἤτοι τὰς θείας εἰδάς, τὰς μορφάς τῶν ὄντως Ὄντων, τὶς ὁποῖες μορφοδομεῖ ὁ κόσμος τοῦ Ἀγαθοῦ, ὁ Κόσμος τῶν Θεῶν, διὰ τῶν Ὄντων ἐκείνων ποὺ διαβιοῦν ἐκεῖ, στὸν θεῖο κόσμο, καὶ γίνονται οἱ αἴτιοι τῆς Δημιουργίας, οἱ θεῖοι Νομοθέται κατὰ Σωκράτην, καθ’ ὅτι αὐτοὶ προηγοῦνται τῆς Δημιουργίας τοῦ φυσικοποιημένου Κόσμου.

    Ἂς σημειώσωμεν ἐδῶ ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης, εἰς τὸν ὁρισμόν του περὶ τραγωδίας, μᾶς ἀποκαλύπτει πῶς ἐγίνετο εἰς τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο ἡ κάθαρσις καὶ ἐν τέλει ἡ θεραπεία. «Ἔστι μὲν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας…»  Ποιητική Ἀριστοτέλους VII 2-3.

    Εἰς τὰ ἀρχαία ἑλληνικὰ θέατρα,  λόγῳ τοῦ ὅτι αὐτὰ ἦταν ἀνοικτά, ὡς καὶ λόγῳ τῆς θέσεώς των, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀρχιτεκτονικῆς δομῆς των (χωροταξία, σχῆμα -εἶχαν αὐτὸ τοῦ ὠτὸς - αὐτιοῦ, δομικὰ ὑλικά), οἱ θεαταὶ συνελάμβανον ἀνεπαισθήτως πράγματα ποὺ ὑλοποιοῦντο ἐνεργειακῶς ὡς καταστάσεις ἰδεῶν καὶ οὕτως ἐκδηλοῦνται. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐνεφανίζετο ἀοράτως ἡ θεία ἐπενέργεια, συμβολικῶς ὁ ἀπὸ μηχανῆς Θεός, ἤρχετο τὸ θεῖον δέος καὶ οὕτως ἐγίνετο ἡ Κάθαρσις! Ὑπῆρχε δηλαδὴ ἡ δυνατότης, λόγῳ κατασκευῆς καὶ θέσεως τοῦ θεάτρου, εἰς τὸ ὁποῖον ἐτελοῦντο τὰ θεῖα δρώμενα, πάντα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Διονύσου, ἤτοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνεται ἡ ἐφέλκυσις ἀνωτέρων ἀπορροῶν ἤτοι θείων δυνάμεων!

Ἐὰν σχεδιάσωμεν ἕνα ἰσόπλευρον τρίγωνο καὶ στὴν βάσιν του τοποθετήσουμε τὶς λέξεις ἐών, ἰών, καὶ ἀών, μὲ τὴν ἀντιστοιχία τῶν μεγάλων φιλοσόφων, Πλάτωνος, Σωκράτους καὶ Ἀριστοτέλους, τὴν κορυφὴ αὐτοῦ τοῦ τριγώνου θὰ κατέχῃ ὁ Πυθαγόρας.

    Ἡ βασικὴ θεωρία τοῦ Πυθαγόρου καὶ ἡ διδασκαλία του εἶναι ἡ ἀποκάλυψις τῆς ἁρμονίας τῶν οὐρανίων σφαιρῶν. Ὁ μέγας αὐτὸς Μύστης ἐφήρμοζε τὴν ἐσωτέρα γνῶσιν, ποὺ ἤρχετο ἐκ τοῦ Θεοῦ Ἑρμοῦ, γνωστοῦ εἰς τὴν Αἴγυπτο ὡς Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος ἢ ὡς ὁ θεὸς Θῶθ.

    Ὁ Μέγας θεολόγος Ὀρφεύς καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ ὀρφικοί, παρέλαβαν τὴν ἐσωτερικὴ γνῶσιν ἀπὸ τὸν Ἑρμῆν, ἐνῷ ὁ Πυθαγόρας μὲ τὴν σειρά του βασίστηκε στοὺς Ὀρφικούς.
Ἄρα ἐὰν στὸ τρίγωνον ποὺ ἔχουμε ἤδη σχεδιάσει, μὲ βάσιν τὴν ἴδια, καὶ ποὺ στὴν κορυφή του ἔχουμε τοποθετήσει τὸν Πυθαγόρα, ἐπιχειρήσουμε νὰ σχεδιάσωμεν ἕνα δεύτερο τρίγωνον, περιέχον τὸ πρῶτον, αὐτὸ στὴν κορυφή του θὰ ἔχῃ τὸν Ὀρφέα. Ἐὰν στὴν συνεχεία σχεδιάσουμε ἕνα τρίτο, πάλι μὲ τὴν ἰδία βάσιν, στὴν κορυφὴ τοῦ τριγώνου αὐτοῦ θὰ πρέπει νὰ θέσωμεν τὸν Ἑρμῆν!

    Ἡ θεότης προσδιορίζεται μόνον ἀφαιρετικά. Συνεπῶς τὰ ἀναιρετικὰ κατηγορήματα αὐτῆς θὰ εἶναι: ἄποιος, ἀΐδιος, ἄμορφος, ἄχρονος, ἄφθαρτος, ἄμωμος ἢ ἀμόλυντος, ἄψογος, ἀθάνατος, …..  

Κατ’ ἀναλογίαν, ἐὰν ἀφαιρέσωμεν ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας τὰ πάντα, ἐὰν ἀπεκδυθῶμεν - ἀπογυμνωθῶμεν ἐσωτερικῶς, μέσῳ τῆς καθάρσεως, δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν εἰδὴν (μορφήν) τοῦ οὐρανίου γεννήτορός μας, ἀχώρως τε καὶ ἀχρόνως, ἔστω διὰ μίαν στιγμήν!

Εἶναι αὐτή, ἡ ἀναγκαία στιγμὴ διελεύσεως τῆς Ἱερᾶς ἀκτῖνος τοῦ ταὐτοῦ!

   Ἐὰν συλλάβωμεν διὰ τῆς Φαντασίας μας, πρώτης καὶ πρωταρχικῆς Ἀρετῆς τοῦ Πνεύματος, τοιαῦτα Ὄντα, προφανῶς καὶ θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπομονωμένα καὶ ξένα μεταξύ των, ἀλλὰ ἀντιθέτως αὐτὰ διὰ τῶν τελείων καὶ συναλλήλων σχέσεών των, συνιστοῦν τὴν τελείαν Πολιτεία, τὴν ὁποία καὶ περιγράφει ὁ Πλάτων!

    Τὸ Ὡραῖον, τὸ Ἀληθὲς καὶ τὸ Δίκαιον, τὸ φέρομεν ἐντός μας καὶ συνεπῶς ἐνέχομεν τὴν δυνατότητα τῆς ὑλοποιήσεώς του!!!

     Στὴν «Θεογονία» τοῦ Ἠσιόδου, στίχος 46, ἀναφέρεται «Θεοὶ δοτῆρες ἐάων», τὸ ὁποῖον ἀποδίδεται ὡς «Θεοὶ δοτῆρες ἀγαθῶν», ἔχομεν δηλαδὴ τὴν προσθήκη τοῦ α εἰς τὸ ἐὼν (τὸ πεδίον ἀὼν τοῦ ἔωνος ἐῶντος), ποὺ δηλοῖ τὴν κατάληξιν, τὴν ἀπόληξιν τῆς δραστηριότητος τοῦ θείου κόσμου εἰς τὸν φυσικὸν ἢ ἐκδηλωμένο κόσμο τῶν «σταθερῶν» μορφῶν, κατὰ τὴν μορφοποιοῦσα Φαντασία τοῦ πνεύματος ἡμῶν, ἤτοι κατὰ τὸ φαίνεσθαι τοῦ κβαντικοῦ αἰθερικοῦ ὁλογράμματος, ὡς τεκμαίρει σήμερον ἡ Κβαντικὴ Φυσική.

    Οὕτω τὸ Ἀγαθὸν ἐκδηλοῖ τὰ Ἀγαθά, τὰ χρήσιμα ἢ Χρήματα, διὰ τοὺς Ἀνθρώπους!!!

Οὕτως ἀπαντᾶ ὁ Σωκράτης, κατὰ τὰ καθ’ ἡμᾶς, εἰς τὸν Πρωταγόραν, ἀντιτασσόμενος εἰς τὸ «πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος» αὐτοῦ, τοῦ πρώτου τῶν Σοφιστῶν, Διδασκάλου αὐτῶν!

Τὸ παρὸν ἄρθρον, εἶναι                                 

Περίληψις-Σύνοψις τοῦ Δευτέρου Μαθήματος,

τοῦ Καθηγητοῦ Φυσικῶν Ἐπιστημῶν Δ.Ε. Μαλασπίνα,

στὴν αἴθουσα «Εὐβουλία», ἐκ τῶν Σημειώσεων

τῆς Ἀκροωμένης ταῦτα, Φιλολόγου Κας Τούλας Ἀντύπα,

τὶς ὁποῖες εὐγενῶς Ἐπιμελήθη καὶ μᾶς παραχώρησεν! /[1]/

Ἀθῆναι 30-1-2015, Ἕκτη.

---

[1] Ἡ τελικὴ ἐπεξεργασία μετά τινων προσθηκῶν ἀπὸ τὸ 1^ο μάθημα, ὡς καὶ ἀπὸ τὶς 3 ἀρχικὲς διαλέξεις,  ἔγινε ἀπὸ τὸν Ὁμιλητήν, ὁ ὁποῖος καὶ φέρει τὴν εὐθύνην τοῦ παρόντος.

© Copyright Δ.Ε. Μαλασπίνας -demal.
Κωδικός: y6v2PWd1Q6Pb1olZ_eC2mg
Δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ περιορισμένη ἀντιγραφὴ
καὶ χρῆσις τῶν ἄρθρων τῆς παρούσης ἱστοσελίδος, παρὰ μόνον
διὰ ἰδιωτικὴν - ἀτομικὴν χρῆσιν, ὑπὸ τὴν ῥητὴν Ὑποχρέωσιν καὶ πάλιν 
τοῦ ἐνεργοῦντος, νὰ ἀναφέρῃ τὸν Συγγραφέα,
καθώς καὶ τὴν πηγὴν προελεύσεως, ὡς νόμος ὁρίζει.

Ἑλλὰς Ἀνάστηθι.

             Ψυχὴ τῶν πανελλήνων Ἀνάστηθι.

    Ἕλληνες ἐγέρθητι, ὅτι ὁ Δελφικὸς Τρίπους,

ὁ τρίπους τοῦ ἀπεριορίστου Φωτός,
ὁ ἄρρητος Ἀπόλλων, τὸ ἑλλάνιον Φῶς τοῦ Παντός,

πάλιν ἐτέθη ἐν ἰσχύϊ ἐπὶ τῆς μητρὸς Πατρίδος,

ἵνα ἀνατείλῃ αὔριον ὁμόφρων, ὁμότροπος καὶ ὁμόψυχος

ἡ Θέλησις τῶν Ἑλλήνων,

ἐπὶ τοῦ Ὡραίου, τοῦ Δικαίου, τοῦ Ἀληθοῦς,

ὦ πανώρια παντοκράτωρ Ψυχὴ θείου Πνεύματος,

Τελεσφόρε Ἀθηνᾶ, Κάλλος Διός,

Ὑπερμάχε στρατηγὸ τὰ νικητήρια,

   χαῖρε ὦ χαῖρε Ἑλλάς,
   Φῶς, ἄρρητον Φῶς!!!

© Copyright Δ. Μαλασπίνας.

Δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ περιορισμένη ἀντιγραφὴ

καὶ χρῆσις τῶν ἄρθρων τῆς παρούσης ἱστοσελίδος, παρὰ μόνον

διὰ ἰδιωτικὴν - ἀτομικὴν χρῆσιν, ὑπὸ τὴν ῥητὴν Ὑποχρέωσιν καὶ πάλιν 

τοῦ ἐνεργοῦντος, νὰ ἀναφέρῃ τὸν Συγγραφέα,

καθώς καὶ τὴν πηγὴν προελεύσεως, ὡς ὁ νόμος ὁρίζει.

Ιστορικόν 2

 .  Ἱστορικὸν Κλοπῶν - Καταθέσεις:

  Ἀρχὰς Ἰουνίου 2017, ἄγνωστος συμμορία Ληστῶν καὶ πιθανῶν Δολοφόνων, παραβίασαν τὸ Ἄσυλον τῆς οἰκίας μου καὶ μὲ  ἐλήστευσαν(!!) Ὑπολογίζω ὅτι ἦταν 4 ἕως 6 ἄτομα!
   Ἔκαναν τὴν διώροφον μονοκατοικία μου χάλια· τόσον χάλια, ποὺ κάποια σημεῖα παραμένουν, δυστυχῶς ἀκόμα μέχρι σήμερον, ὅπως τὰ κατέστρεψαν, λόγῳ ἐλλείψεως χρόνου ὑπὸ ἐμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἄλλων δυσχερειῶν, ἰδίως εἰς τὸν ἡμιυπόγειον χῶρον, λόγῳ  συνθηκῶν…!
 Ἐπὶ πλέον, κάθε τόσον διαπιστώνω καὶ κάποιο ἄλλο Κακούργημα ἀπὸ αὐτὰ τὰ Τέρατα θράσους, πονηρίας καὶ κακότητος, ποὺ μοῦ ἔκλεψαν ὄχι μόνον ὅποιο ἀντικείμενο χρυσὸ καὶ ἀσήμι εἶχα, ὁρισμένα τῶν ὁποίων ἦταν κειμήλια μεγίστης ἀξίας, ὅπως ἤδη ἐδήλωσα στὴν Ἀσφάλεια Ἡλιουπόλεως, ἀλλὰ καὶ συλλεκτικὰ νομίσματα, μετοχὲς κ.τ.λ., ἡ ἀξία τῶν ὁποίων δύναται νὰ ὑπερβαίνη τὶς 60.000 εὐρὼ!
   Ἕνα πολὺ σοβαρὸ θέμα  μὲ τοὺς Ἀξιωματικοὺς τῆς Ἀσφαλείας  ἦταν καὶ εἶναι ὅτι ἐχαρακτήρισαν τὴν Ληστεία ὡς Κλοπή, ὑποβαθμίζοντας οὕτω τὴν ὑπόθεσιν(!!)  
  Τὸ σημεῖον τῆς διαμάχης μας ἦταν ὅτι ἡ Ληστεία ἔγινε ἐνῷ  ἤμουν στὸ σπίτι μου καὶ ἐκοιμώμην, ὡς ἐδήλωσα!
 Οἱ Ἀξιωματικοὶ λοιπόν μὲ ἐρωτοῦσαν ἐὰν μὲ ἄγγιξαν!
  Εἰς αὐτὸ λοιπὸν τὸ σημεῖον,  τοὺς ἀπαντοῦσα ὅτι δὲν γνωρίζω διότι ἐκοιμώμην!  Τότε ἐκεῖνοι ἔλεγαν ὅτι ἐφ' ὅσον δὲν ξύπνησα σημαίνει ὅτι δὲν μὲ ἄγγιξαν(!!)
   Τοὺς ἐξηγοῦσα λοιπὸν ὅτι ὁ ἰσχυρισμὸς τοὺς δὲν ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν, διότι ἐδημιούργησαν θόρυβο ρίχνοντας ἕναν λαμπτῆρα στὸ πάτωμα τοῦ δωματίου μοῦ καὶ ἐγὼ ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶμαι ἐξαιρετικά εὐαίσθητος εἰς τὸν ὕπνο μοῦ, θὰ ξυπνοῦσα μὲ τὸν θόρυβο ὁπωσδήποτε!  Ἄρα ἴσως ἔκαναν κάτι ἄλλο ἀπὸ ἄγγιγμα! Ἴσως ἐχρησιμοποίησαν κάποιο ὑπνωτικὸ σπρέυ π.χ.!
  Αὐτοὶ λοιπὸν καίτοι ἐπέμενα δι’ ὅλων αὐτῶν εἰς τὸν ὅρον  Ληστεία, δὲν ἐδέχθησαν τὴν λογικὴν τὴν ὁποίαν τοὺς παρέθετα, διότι προφανῶς ἤθελαν νὰ χρησιμοποιήσουν τὸν νομικίστικο  τέχνασμα καὶ νὰ χαρακτηρίσουν τὴν ὑπόθεσιν ὡς Κλοπήν, ἐπιμένοντας ὅτι δὲν μὲ ἄγγιξαν σωματικά!
   Ἐκτὸς ὅμως αὐτῶν, εἰς τὴν συνέχειαν διαπίστωσα καὶ ἄλλα Κακουργήματα, ὅπως π.χ. πέρυσι 2025 διαπίστωσα ἄλλες 2  Ἀνίερες πράξεις τῆς Κακοηθείας καὶ ἀσυδοσίας αὐτῶν τῶν Ληστῶν, κατ’ Ἐμέ, ἀλλὰ καὶ πιθανῶν δολοφόνων(!!)
  Διαπίστωσα λοιπὸν ὅτι  μοῦ ἔκλεψαν ἐξαιρετικὰ σπουδαῖα στοιχεῖα τῆς μνήμης μου!!!  Συγκεκριμένα τὸ Μεγίστης σημασίας καὶ ἀξίας δι’ ἐμέ «βιβλιάριον σπουδῶν μου», εἰς τὸ Φυσικὸν τμῆμα τῆς Φυσικομαθηματικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, ὅπου ἐφοίτησα καὶ εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο καταγεγραμμένος ὅλος ὁ Ἆθλος Ἐμοῦ!
   Λέγω Ἆθλος, καθ’ ὅτι οἱ σπουδές μου ἐν τὴ Σχολῇ ταύτῃ δὲν ἦτο κάτι ἁπλὸν δι' Ἐμέ, καθὼς ἦτο καὶ ἀπετέλει «τὸ ὄνειρον τῆς ζωῆς μου, νὰ σπουδάσω τὰ Μυστήρια τῆς Φύσεως τοῦ Παντὸς», ὅπως χαρακτηρίζω τὴν Ἐπιστήμην τῆς Φυσικῆς, ἡ ὁποία ὡς γενικωτάτη, περιλαμβάνει ὅλες τὶς φυσικὲς Ἐπιστῆμες, ἤτοι ὅλα, τὰ πάντα, τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου Κόσμου!   
   Ἡ ζωὴ ἐν τῇ Σχολῇ ταύτῃ ἦτο ἐξαιρετικά, Ἐξαιρετικὰ Σκληρή, δι’ ὅποιον ὄντως ἤθελε νὰ σπουδάσῃ τότε, ὅπως ὁμολογοῦσαν ἅπαντες, καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ πάρει ἕνα «"πτυχίον", ὡσὰν χαρτὶ μὲ περιεχόμενο χρήσεως»(!)
   Ὅταν ἔλεγα λοιπὸν σὲ κάποιον ὅτι σπουδάζω σὲ αὐτὴν τὴν Σχολὴν καὶ συγκεκριμένα σὲ αὐτὸ τὸ Φυσικὸν τμῆμα, ὅλοι ἀνεξαιρέτως ὅλοι, μοῦ ἔλεγον «καλὰ παιδάκι μου, δὲν μποροῦσες νὰ διαλέξης κάτι πιὸ ἁπλό, κάτι πιὸ εὔκολο, διάλεξες νὰ γίνῃς Φυσικός, διάλεξες τὶς πιὸ δύσκολες σπουδὲς; Διατὶ παιδί μου;;;»
   Ἄλλοι πάλιν προσέθετον: «Καλά, καὶ τελειώνεις κάποτε, ἐὰν μὲ τὸ καλὸ τὰ καταφέρῃς· καὶ τί θὰ κάνεις; Ὄχι, πές μου τί θὰ κάνῃς; Θὰ γίνῃς καθηγητής "νὰ παίρνης τρεῖς κι’ ἑξήντα;"· γιατὶ δὲν πήγαινες καλύτερα στὸ Πολυτεχνεῖο, νὰ γίνῃς μηχανικὸς νὰ βγάζης χρήματα!»
   Αὐτὲς ἦταν οἱ ἀντιλήψεις καὶ πεποιθήσεις τῆς τότε Κοινωνίας!
Δὲν ἤξεραν ὅμως τὸν Ἔρωτά μου διὰ τὴν Φύσιν, αὐτὸν τὸν ἀκόρεστο Ἔρωτα, τὸν ζῶντα Ἔρωτα, τὸν ἀτελεύτητο Ἔρωτα διὰ τὴν Φύσιν, ὅστις συνεχῶς αὐξάνεται καθὼς ἡ Φύσις δὲν εἶναι ἁπλῶς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε, αἰσθανόμεθα καὶ νοοῦμε! Εἶναι κάτι πέραν καὶ ἐπέκεινα πάσης γνώσεως, ἐμπειρίας καὶ αἰσθήσεως!
 Εἶναι ἐπέκεινα καὶ αὐτῆς τῆς λεγομένης Ὑπερφύσεως…!
  Ἤθελα διακαῶς, σφόδρα – σφόδρα, νὰ κατανοήσῳ τὸ πῶς γίνεται καὶ συμβαίνει πᾶν ὅ τι  συμβαίνει!!!
  Ἤθελα νὰ γνωρίσω τί τέλος πάντων εἶναι αὐτὸ τὸ Μέγα Θαῦμα ποὺ ζῷ, ἡ Φύσις, καὶ γιατὶ ἔχει αὐτὸ τὸ ὄνομα, τί σημαίνει, τί δεικνύει;;;  Διατὶ ὑπάρχει καὶ πὼς ἔγινε!
 Προφανῶς ὑπάρχει αἴτιον διότι οὐδὲν Ἀναίτιον, καθὼς οὐδὲν γίγνεται ἀφ’ ἑαυτοῦ!!!
  Πῶς ὅμως ἐγὼ, μία ὕπαρξις θὰ ἀπαντήσω εἰς ὅλα αὐτά, ἐὰν δὲν ἀπαντήσω, εἰς τὰ ἴδια ἐμοῦ;
   Διατὶ ὑπάρχω ἐγὼ καὶ ποῖος ὄντως  εἶμαι;
 Πῶς καὶ ἐγεννήθην, ἀλλὰ καὶ γιατὶ ἐγεννήθην;;;
  Εἶχε, ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ ἐμὲ ἡ Φύσις;;;
 Διότι ἐὰν δὲν μὲ ἔχει ἀνάγκη ἡ Φύσις, τότε εἶμαι ἕνα τυχαῖον προϊόν, μία τυχαιότης!
  Ἀλλὰ εἰς τὴν Φύσιν οὐδὲν τυχαῖον, καθὼς αὐτὴ αὕτη, εἶναι φανερὸν καὶ σαφές, δὲν συνιστᾶ μίαν τυχαιότητα!
  Τί εἶναι ψυχὴ καὶ τί πνεῦμα· ποία ἡ φύσις καὶ ἡ οὐσία αὐτῶν;;;
 Τί εἶναι ἀληθῶς ζωή, τί θάνατος καὶ γιατὶ ὑπάρχει;;;
Ὁ θάνατος τῶν ἀνθρώπων διαφέρει αὐτῶν τῶν ζώων;;;
 Διατί, παιδάκι ἐγώ, εἶχα τὴν αἴσθησιν ὅτι ὁ Παπποῦς μου, ὁ Διονύσιος {τὸ πρῶτο ὄνομα ποὺ εἶπα ἦταν "νόνιος"} ναὶ μὲν πέθανε, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ μὲ παρακολουθῆ καὶ μὲ φροντίζει, καθὼς μὲ ἀγαποῦσε Πολύ, πάρα Πολύ, χωρὶς λόγια, καὶ ὡς παιδὶ αἰσθανόμουν ὅτι εἶναι "ἐδῶ γύρω μου" καὶ εἶχα μία αἰσθητικὴν  ἀντίληψιν ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν πεθαίνουν, ὅπως συμβαίνει μὲ τὰ ζῶα, τὰ ὁποία ὄντως πεθαίνουν!
   Αὐτὰ ὅλα ἐσήμαινε καὶ σημαίνει ἐκεῖνο τὸ κοκκινωπὸ πανόδετο  «Βιβλιάριον Σπουδῶν», περίπου 12cmΧ16cm διαστάσεων, ποὺ εἶχε καταγεγραμμένους ὅλους τοὺς Ἄθλους ἐμοῦ, μὲ τὶς ὑπογραφὲς τῶν Καθηγητῶν!
  Ἦταν. εἶναι τὸ σταθερὸν καὶ ἐμφανὲς στοιχεῖον, τὸ συνδεδεμένον μὲ ὅλα τὰ ἀνωτέρω τῆς Μνήμης μου καὶ πολὺ πέραν Ὅλων αὐτῶν…!
  Ὅθεν ἡ ἀξία αὐτοῦ ἦτο, εἶναι ἀνεκτίμητος - Ἀτίμητος!!!
   Αὐτὸ μοῦ ἔκλεψαν τὰ Βέβηλα καὶ Ἱερόσυλα χέρια, ποὺ τὸ ἐπίβουλο κράτος δὲν εἶναι ὅτι τοὺς ἀνέχεται, ἀλλὰ χαίρεται ποὺ ὑπάρχουν καὶ ἐπιχαίρει αὐτά(!!)
   Ἐκτὸς αὐτοῦ καὶ ἄλλων πολλῶν, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὶς  ταραχώδεις καταθέσεις μου, «τῆς ἀπρεπείας», μοῦ ἔκλεψαν «τὰ βρωμόχερα» τὰ στρατιωτικά μου ἔγγραφα καὶ τὴν ταυτότητα τοῦ Ἀξιωματικοῦ!!!
   Εὐελπιστῶ ὅτι ἡ ὡς ἀνωτέρω ἀναφορὰ ἐμοῦ, θὰ δώσῃ τὸ δέον στίγμα εἰς τοὺς νῦν ἁρμοδίους Ἀξιωματικοὺς καὶ εὐγενῶς  ποιοῦντες θὰ ἀνασύρουν τὸν Φάκελο τοῦ Κακουργήματος τῆς Ἀδικίας, ὥστε νὰ μὴ μετάσχουν, ἔστω ἐμμέσως, αὐτῆς πλέον…!
 
Κοινωνία τῆς Ἀρετῆς ἢ τῆς Πονηρίας καὶ Πανουργίας, ἐὰν δύναται νὰ ὑπάρξη τοιαύτη!  
  Ἡ καταστροφὴ καὶ οἱ ἀπώλειες ὅμως εἶναι ἀκόμη πλέον ἢ ὀδυνηρὲς δι’ ἐμέ, καθὼς διαπιστώνω ὅτι ὑπάνθρωποι Κακοῦργοι, οἵτινες διαβιοῦν παρασιτικῶς ἐντὸς τοῦ κοινοῦ ἡμῶν σώματος, τῆς Κοινωνίας ἡμῶν, μᾶς ἀπομυζοῦν ἀνενόχλητοι ὑπὸ τὴν  ἀνοχὴν τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ ἡμῶν συστήματος, τοῦ ἀμυντικοῦ ἡμῶν συστήματος, τό «Ὑπουργεῖον Δημοσίας Τάξεως», διότι ὁ ἐγκέφαλος, ἤτοι ἡ Διοίκησις τοῦ Ὅλου, ἐκ γενετῆς ἐνέχει ἀλλοιώσεις· ἀλλοιώσεις φρενοβλαβοῦς φύσεως.
  Αὐτὴ ἡ φρενοβλάβεια, ἐδῶ ἔχει ὄνομα καὶ λέγεται «κομματικὴ διακυβέρνησις», ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς Δημοκρατίας, ὀνομαζομένη οὕτως ὡς κάτι ναὶ μὲν μετὰ μανδύου, οὐσίας ὅμως ἀνυποστάτου·  πρόκειται δῆλον ὅτι διὰ μίας ἀπάτης ἐννοιολογικῆς φύσεως, ἐχούσης διανοητικὴν ἀπήχησιν, ὀνόματι «ἀντιπροσωπευτικὴ Δημοκρατία».
   Πρόκειται δῆλον ὅτι, διὰ συνειδητὴν πρᾶξιν προσπαθείας   ἀλλοιώσεως τῶν ἐννοιῶν ἤτοι ἐπεμβάσεως εἰς τὴν διανοητικὴν καὶ κατ' ἀκολουθίαν εἰς τὴν ψυχικήν - συγκινησιακὴν σφαῖραν τῆς μάζης τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ ὁποία ἀδυνατεῖ κἂν νὰ ἀντιληφθῇ τὴν Κακοποίησίν της!
   Τούτου ἰσχύοντος, καθὼς ἡ μᾶζα λόγω κρατικῆς ἐκπαιδεύσεως δὲν γνωρίζει ὅτι ἡ ἔννοια δημοκρατία δὲν εἶναι ἐπιδεκτὴ  ἐπιθετικοῦ τινος προσδιορισμοῦ!
 Καθὼς τότε οὐδόλως Δημοκρατία εἶναι· ὡς δὲ προελέχθη  πρόκειται περὶ ἀπάτης, τὴν ὁποίαν οἱ "πολιτικοί" γνωρίζουσι λίαν καλῶς, καθὼς ἡ Δημοκρατία δὲν δύναται νὰ  ἔχῃ "Πολιτικούς"! Πόσον μᾶλλον ἐξ’ ἐπαγγέλματος "πολιτικούς" διότι αὐτὴ αὕτη ἡ ἔννοια τῆς Δημοκρατίας, συνιστᾷ καὶ εἶναι ὅ τι σημαίνει καὶ εἶναι  «πολιτικὴ κοινωνία»!  
    Ἀπόδειξις αὐτῶν εἶναι οἱ δηλώσεις τοῦ ἐγγραμμάτου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ὅστις μεταξὺ ἄλλων εἶχεν δηλώσει «Ἐγὼ εἶμαι τὸ Κράτος!»
Ὡς ἐπίσης, «ὑποτιμοῦμε τὴν δραχμὴ καὶ ἔτσι σᾶς κλέβουμε»(!!)
Ἐὰν τὰς δηλώσεις του αὐτὰς τὰς συσχετίσωμεν μετά τῆς δηλώσεως αὐτοῦ τοῦ ἰδίου, πρὸς τὴν Ἡγεσίαν τῆς ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας: «Τὸ κράτος εἶστε ἐσεῖς».
 Ἡ λογικὴ σύζευξις καὶ συνεπαγωγὴ αὐτῶν, εἶναι ἀποκαλυπτικὴ:  «Ἐγώ, τὸ Κράτος, κυβερνῶ δι' ὑμῶν (Ἀστυνομία), ἐπιβάλλων τὴν Θέλησίν μου, ὅπου καὶ ὅπως ἐγὼ Θέλω.»(!!)
 Πρόκειται λοιπὸν περὶ ὁμολογίας ἀκραίου Ὁλοκληρωτισμοῦ, τοῦ ὁποίου τὰ ἀποτελέσματα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν ποιότητα τῆς διανοητικῆς ψυχοσυνθέσεως τοῦ ἐξ’ ἰδίων διακηρυγμένου «Ἄρχοντα», καθὼς ἡ Δημοκρατία δὲν ἔχει Ἄρχοντας, ἢ μὴ τοῦ Πνεύματος, οἱ ὁποῖοι λόγω πνευματικῶν Γνώσεων μετὰ Σεμνότητος, ὄχι μόνον εἶναι ἀναγνωρίσιμοι, ἀλλὰ καὶ ἐπιθυμητοὶ, οἱ ὁποῖοι ὅμως, ὅπως ὁ Δημόκριτος, ἀρνοῦνται νὰ  ἀνακατευτοῦν μὲ τὰ κοινά!
   Ὅμως ἡ Δημοκρατία μετὰ ἐπιθετικοῦ προσδιορισμοῦ, ὅπως  «ἀντιπροσωπευτικὴ Δημοκρατία», ὡς καὶ οἱουδήποτε ἄλλου, ὅπως φέρ’ εἰπεῖν: προεδρική, προεδρευομένη, λαϊκή,  σοσιαλιστική, ἐθνικιστική, σοβιετική, κ.ο.κ.ἐ. ΔΕΝ εἶναι Δημοκρατία, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ καθορίζει ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμός, καὶ τοῦτο ἐὰν ὄντως τὸ καθορίζει!
    Δέον ὅπως ἐπισημάνωμεν ὅτι ἡ ἔννοια Ἔθνος, ὅπως καὶ ἡ ἔννοια Ψυχὴ ἐμπεριέχονται ἐν τῇ ἐννοίᾳ Δημοκρατίᾳ! 
    Ἔμπλεος λοιπόν τοιούτων θεωρήσεων καὶ τῶν ὁμολόγων πρὸς αὐτὰς αἰσθημάτων, προσῆλθα εἰς τὸ τμῆμα Ἀσφαλείας Ἡλιουπόλεως, θεωρῶν ὅτι οἱ ἐκεῖ Ἀξιωματικοὶ εἶναι ἐκφρασταὶ  τοῦ ἀξιωματικοῦ αὐτῶν τίτλου!
 Οὕτως, ἐμπνεόμενοι ἀκριβῶς ὑπὸ τοῦ διακριτικοῦ αὐτῶν τίτλου, ἔχαιρον ἐκ τῶν προτέρων τῆς ἐμοῦ ὑπερηφάνου ἐκτιμήσεως!
    Ὅμως φεῦ· ἡ ἐμοὶ ἐμπειρία μετ' αὐτῶν ἦταν ἄκρως ὀδυνηρὰ! Βίωσα μία ἀπελπισία ἢ ἐπακριβῶς μίαν Φρίκην!
Αὐτοὶ δὲν ἦταν Φύλακες τῆς Ἀληθείας καὶ τοῦ Δικαίου καὶ συνεπῶς τῆς τιμῆς τοῦ προσώπου, ὡς Ἀγαθόν!
 Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, πῶς αὐτοὶ δύνανται νὰ εἶναι Φύλακες καὶ τῆς περιουσίας ἡμῶν;;;  Πῶς???
    Ὅμως ταῦτα προβλέπει ὁ καταστατικὸς Χάρτης τοῦ Κράτους, τὸ Σύνταγμα, καίτοι δὲν εἶναι προϊὸν τῆς «πολιτικῆς κοινωνίας», τῆς Κοινωνίας τῶν Πολιτῶν, ἡ ὁποία δωροθετεῖται ἐκ τοῦ πνεύματος τοῦ Ὡραίου, τῆς Ἀληθείας καὶ τοῦ Ἀγαθοῦ, εἰς ἂ ἀναφέρεται ἡ Ὑπερσυνταγματικὴ Ἀρχὴ ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων!   
    Οὕτως οἱ ἐντεταλμένοι ἀξιωματοῦχοι, τὰ ὑψηλόφρονα πρόσωπα, ὡς Προσωπικότητες, παραγγέλλεται ὅπως  ἐκφράζουσι  τὴν τριάδα Ὡραῖον - Ἀληθὲς - Ἀγαθὸν, καὶ ἵστανται ἄοκνοι Ἀμύντορες  τοῦ Ἱεροῦ Ὀργανισμοῦ τῆς τῶν Ἑλλήνων Πολιτείας, συμβάλουσιν οὕτως ἐνεργῶς, δικαίως καὶ Ἠθικῶς, ὄχι μόνον εἰς τὴν τήρησιν τοῦ πολιτιστικοῦ ἀγαθοῦ, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἐξέλιξίν αὐτοῦ, ὡς ἀρραγῆ μέλη τῆς μίας καὶ μοναδικῆς Κοινωνίας ἡμῶν, ἡ ὁποία δὲν ἀνέχεται «κηφῆνες μὲ κεντρί», ὅπως ὀνομάζει τοὺς Πονηροὺς Κακοποιοὺς ὁ Σωκράτης!
 
    Ὅμως, ὡς πρὸς τὰ ἀνωτέρω, ἡ ἐμπειρία ἐμοῦ μετὰ τῆς Ἀσφαλείας  Ἡλιουπόλεως, ὄχι μόνον ἀντίθετος, ἀλλὰ ὅλως ἐνάντιος ἦτο πρὸς αὐτά, καθὼς ὁ τρόπος των μὲ ἔκανε νὰ  αἰσθάνωμαι ὡσὰν ἐγώ, ὁ ὑποστὰς τὴν κακοποίησιν ἐκ τῆς συλήσεως καὶ ἁλώσεως τοῦ ἱεροῦ ἀβάτου τῆς οἰκίας μου, ὑπὸ αἰσχρῶν στοιχείων ἀπανθρωπίας ἤτοι Κακούργων, ὡς νὰ ἤμουν ἐγὼ ὁ αἴτιος ὅλων αὐτῶν!
  Οἱ τότε ἐντεταλμένοι ὑπὸ τοῦ Νόμου τῆς Πολιτείας ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων προφανῶς ὄχι μόνον οὐδεμίαν σχέσιν δὲν εἶχαν μὲ τὸ Πνεῦμα τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ μόνον μετὰ τῆς συμπεριφορὰς τῆς  ἀθλίας ἐκπαιδεύσεως, σχολείων οὐχὶ τοῦ Κράτους τῆς Κοινωνίας  τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν, ἀλλὰ τοῦ αἰσχροῦ κομματικοῦ κράτους, διὰ τὸ ὁποῖον ὁ Καθηγητὴς Φιλοσοφίας Κωνσταντῖνος Ῥωμανός γράφει: «Τὸ κράτος πλέον (τίθεται) ἀνοιχτὰ κατὰ τοῦ ἔθνους καὶ τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων!»/[1]/· ὁ δὲ Καθηγητὴς Πολιτικῆς Ἐπιστήμης Γιῶργος Κοντογιώργης σημειώνει: «Αὐτοὶ ποὺ ἠγοῦνται μισοῦν τὴν Ἑλλάδα.»
  Τὴν δευτέραν μάλιστα φοράν, καθ’ ἣν μετέβην διὰ συμπληρωματικὴν κατάθεσιν, ὁ Ἀστυνόμος φώναζε ὡσὰν δαιμονισμένος! Μερικὲς στιγμὲς μάλιστα εἶχε τέτοια ξεσπάσματα, ποὺ νόμιζα ὅτι θὰ μοῦ ἐπιτίθετο νὰ μὲ δείρῃ(!!)
   Προφανῶς ἡ παρουσία μου, τοῦ εἶχε χαλάσει τὴν νύκτα· ἤμουν ἄκρως ἀνεπιθύμητος - ἐνοχλητικὸς τῶν προγραμμάτων αὐτοῦ…!
 
Ἡ πρώτη ἐμοῦ ἐμπειρία μετὰ τῆς Ἀσφαλείας Ἡλιουπόλεως, σχετικῶς μὲ τὴν Ληστείαν ἔχει ὡς ἑξῆς:  
   Αὐθημερόν [ἀρχὰς Ἰουνίου 2017] ἦρθε ἡ Σήμανσις!
 Ἕνας εἰδικός, ὅστις μοῦ εἶπε ἐξ’ ἀρχῆς ὅτι «μᾶλλον δὲν θὰ εὑρεθοῦν ἀποτυπώματα, διότι κατὰ κανόνα φοροῦν γάντια».
Καὶ ὄντως δὲν εὑρέθησαν ἀποτυπώματα!
   Τὴν ἰδίαν ἡμέραν τὸ βράδυ, μετὰ τὴν 12.00 βραδινήν ὥραν τοῦ μεσονυκτίου (24.00), μετέβην εἰς τὴν Ἀσφάλειαν τοῦ Α.Τ. Ἡλιουπόλεως, ἵνα καταγγείλω τὸ συμβὰν καὶ ζητήσω τὴν δέουσαν προστασίαν!
   Δύο Ἀξιωματικοὶ, ἄνδρας καὶ γυναῖκα, νεαρὰ ἄτομα ἀνέλαβαν τὴν ὑπόθεσίν μου, ζητώντας νὰ τοὺς πῶ τί συνέβη. Ἡ ἀτμόσφαιρα ἦταν ἄνετη, σχεδόν φιλικὴ!  Ἄρχισα νὰ ἐξιστορῶ τὰ συμβάντα, διὰ νὰ τοὺς δώσω μίαν γενικὴν εἰκόνα, ὅπως μὲ ἄφησαν νὰ καταλάβω!
   Αἰφνιδίως κατάλαβα ὅτι μοῦ ἔπαιρναν κατάθεσιν χωρὶς νὰ μὲ ἐνημερώσουν πρὸς τούτοις!  Διεμαρτυρήθην καὶ τότε μοῦ εἶπαν ὅτι ἀκολουθοῦσαν αὐτὸν τὸν τρόπον!
Προφανῶς δὲν καταλάβατε εἶπα, ὅτι ἡ περιγραφὴ ἐμοῦ ἦταν γενικὴ διότι μοῦ ἐδημιουργήσατε τὴν ἀντίληψιν ὅτι θέλετε κατὰ πρώτον νὰ δῆτε τὸ θέμα καὶ στὴν συνέχεια νὰ τὸ περιγράψω ὀρθῶς καὶ ὁλοκληρωμένα!
    Ἀπήντησαν δὲν ὅτι «αὐτὸ δὲν πειράζει· θὰ κάνουμε ὅποια τροποποίησιν θέλετε».
Μὰ δὲν εἶναι ὀρθὴ ἡ σύνταξις, τοὺς λέω, ἐννοεῖται ὅτι θὰ τὸ διαγράψετε καὶ θὰ σας ὑπαγορεύσω αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ Καταγγήλλω;;; Ὄχι ἀκριβῶς μοῦ λένε· «θὰ διορθώσουμε τὰ σημεῖα ποὺ θέλετε.»
Διεμαρτυρήθην καὶ πάλιν, λέγων διὰ τὴν σύνταξιν, ἀναφερόμενος εἰς τὸν τρόπον γραφῆς, καθὼς ἐγὼ καταθέτω αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔκαναν καὶ ἐσεῖς φυσικὰ, ὡς ἀνακρίνοντες, ἔχετε τὸ Δικαίωμα νὰ μὲ ἐρωτήσετε ὅ τι θέλετε!
    Ἐξ’ ἀρχῆς λοιπὸν ὑπῆρχε πρόβλημα δυσλειτουργίας, τὸ ὁποῖον μεγάλωσε καὶ κατέληξε εἰς ἀπειλὴν κρατήσεως ἐμοῦ, ὅταν τοὺς εἶπα νὰ ἀναγράψουν ὅτι δι' ὅτι Κακὸν καὶ Κακοποιὸν ὑφιστάμεθα οἱ Πολῖται ὀφείλεται καὶ βαρύνει τὸ Κράτος!
     Ἐκεῖ μοῦ εἶπαν ὅτι ἐὰν ἐπιμείνω εἰς αὐτὴν τὴν ἀναγραφὴν, θὰ μὲ συλλάβουν καὶ θὰ μὲ βάλουν στὸ κρατητήριο, ὥστε τὸ πρωὶ νὰ μὲ πᾶνε εἰς τὸν Εἰσαγγελέα μὲ τὴν κατηγορία προσβολῆς τοῦ Κράτους, λόγῳ σχετικοῦ Νόμου(!!)

 

---

[1] «Ἐθνοκτονία ἐν ἐξελίξει. -Ἡ Ἑλλὰς στὸ μάτι τοῦ κυκλῶνα τῆς Νέας Τάξης.» -Ἔκδοσις 2009, σελ. 189.