Οἱ 3 Ἱερὲς Παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων.

Περὶ Ἑλληνικῆς Κοσμοθεάσεως.
Εὐβουλία, μάθημα 2ον.

Τὰ θεμέλια, οἱ τρεῖς Ἱερὲς Παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων.

     Ἡ ἀναζήτησις εἶναι ἐφικτὴ διὰ τῆς Ἑλληνίδος φωνῆς, τοῦ Φωνήματος τοῦ Λόγου, τῆς πρώτης ὕλης τῆς καθ’ αὐτῷ συνειδήσεως, ὅτι αὐτὴ μετέχει τῆς Ἀληθείας τοῦ Ἀγαθοῦ!    
     Ἡ μετοχὴ λοιπὸν ἐνεστῶτος τοῦ ρήματος εἰμί (εἶμαι), ἡ ὁποία στὴν ἀττικὴ διάλεκτο εἶναι ὢν-οὖσα-ὄν, γίνεται ἐὼν στὴν Ὁμηρική καὶ Ἰωνική.

Ἐπίσης τὸ ῥ. ἐάω-ἐῶ (ἀφίημι, οὒ κωλύω, ἐπιτρέπω), στὴν Ἰωνικὴ εἶναι ἔων, ἐνῷ ὁ γενάρχης τῶν Ἰώνων, ὁ Ἴων, ὅστις ἀεὶ εἰλεῖν ἰών, εἶναι υἱὸς τοῦ Ἀπόλλωνος μετὰ τῆς Κρεούσης, θυγατρὸς τοῦ μυθικοῦ Βασιλέως τῶν Ἀθηναίων Ἐρεχθέως (ἐπίθετον τοῦ Ποσειδῶνος ἢ Διὸς), υἱοῦ τῆς Γαίας. Τὸ ῥ. ἄω (κορέννυμαι, πληροῦμαι) σχετίζεται μὲ τὸ ἀὼν (ὄχθη, ἀκτή), δωρικὸς τύπος τοῦ ἠϊών.

Θεωροῦμε λοιπὸν ὅτι ἡ τριαδικὴ ἐκδίπλωσις τῆς θεόθεν Διδασκαλίας ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων, δοθεῖσα ὑπὸ τοῦ Ἑρμοῦ, θεμελιοῦται ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω ἐννοιῶν καὶ ἐκδιπλοῦται ὡς Ἐωνικὴ Παράδοσις ἤτοι Ἐωνική, Ἰωνικὴ καὶ Ἀωνικὴ Διδασκαλία ἢ Δωρικὴ Παράδοσις.

Περαιτέρω, μὲ κάποιο σκεπτικόν, τὸ ὁποῖον συντόμως παρατίθεται κατωτέρω, δυνάμεθα νὰ ἀντιστοιχίσωμεν σὲ αὐτὲς τὶς τρεῖς Παραδόσεις, τρεῖς κορυφαίους Ἕλληνας Μύστας-Φιλοσόφους μετὰ τῶν ὁμολόγων αὐτῶν Σχολῶν, ὡς ἑξῆς:

    Στὴν Ἐωνική παράδοσι (ἔων καὶ ἐὼν) ἀντιστοιχεῖ ὁ Μύστης Πλάτων, καθὼς αὐτὸς ἐκφέρει καὶ φανερώνει τὸν θεῖο κόσμο τοῦ πεδίου τῶν Ἰδεῶν. Στὴν Ἰωνικὴ παράδοσι (Ἴων καὶ ἰὼν) θὰ πρέπει νὰ θέσωμεν τὸν Μύστη Σωκράτην, Διδάσκαλον τοῦ Πλάτωνος, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὴν ἤδη ὑφισταμένη Πολιτεία τῶν Οὐρανίων Ὄντων ἢ ὄντως Ἀνθρώπων καὶ ἔτσι γίνεται ὁ θεμελιωτὴς τῆς γηΐνου Πολιτείας Δικαίου, τῆς Καλλιπόλεως, καθὼς ἐνσαρκώνει τὴν ψυχὴ τοῦ Πνεύματος τῶν Οὐρανίων Ἀνθρώπων! Δι’ ἑνὸς συνεκτικοῦ λόγου του, ὁ Σωκράτης δεικνύει τὴν δυνατότητα ἐκδιπλώσεως καὶ ἐφαρμογῆς τῆς Καλλιπόλεως, στὸ ψυχικὸ εἶναι τῆς γηΐνου πόλεως τῶν Ἑλλήνων, ἤτοι τῶν ἐλαυνόντων Υἱῶν καὶ Θυγατέρων τῶν Θεῶν, ὡς θείων Ὄντων - Ἀνθρώπων! 

   Ὁ Σωκράτης ἀνήλωσε ὅλον τὸν βίον του στὶς συνάλληλες σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, τὶς ὁποῖες ἀναβιβάζει εἰς τὸ δέον ἤτοι εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ Δικαίου, προϋπόθεσις τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ ἐμπράγματος ἐνατένισις τοῦ Ἀγαθοῦ, ὡς τοῦ μόνου ὄντως συμφέροντος τοῦ ἀνθρώπου, ἐκείνου φυσικὰ ποὺ ποθεῖ καὶ σκοπεύει εἰς τὸ Ὡραῖον, τὸ Ἀληθὲς καὶ τὸ Δίκαιον!  

    Ἡ ἐντελεχὴς αὐτὴ σχέσις, σχέσις οὐσιότητος, ὡς καὶ ἡ συνακόλουθος αὐτῆς πορεία, ὡς φυσικὸν καθιστᾷ τὸν Ἄνθρωπο Ἄξιον τέκνον τῶν Θεῶν, ἤτοι Ἥρωα-Ἔρωτα, ἀκόλουθο τῆς Θεᾶς Ἀφροδίτης, μητρὸς Θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων!

    Τέλος εἰς τὴν Ἀωνικὴ ἢ Δωρικὴ παράδοσιν (ἄων) θὰ ἀντιστοιχήσωμεν τὸν Μύστην Ἀριστοτέλη, τὸν ἐπιφανὴ μαθητὴ τοῦ Πλάτωνος. Ὁ μέγας αὐτὸς Μύστης τῆς Φύσεως τοῦ Παντός, ἠσχολήθη ὅλως ἰδιαιτέρως μὲ τὸ Ἔργον τῆς Δημιουργίας ἐν τῇ φυσικοποιημένῃ Φύσει, Ἔργον τῆς Ἐνεργείας τῶν Θεῶν, διὰ τῆς θείας Ἱεραρχίας τῶν Οὐρανίων Ὄντων, τῶν ἀνθρώπων τῶν Ὀνομαστῶν! 

   Τὸ Ἀλχημικὸν ἔργον τοῦ Ἀριστοτέλους, ἔδωσε τὸν ἀπεριόριστο πλοῦτο εἰς τὸν μέγα Ἐκπολιτιστὴ Στρατηλάτη-Βασιλέα τῶν Πανελλήνων Ἀλέξανδρο τὸν Μακεδόνα, ὄχι μόνον διὰ νὰ ἐξουδετερώσῃ τὶς συνεχεῖς ἐπιδρομὲς τῶν Περσῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἐκπολιτίσῃ τοὺς πέριξ τῆς Ἑλλάδος ἐπικινδύνους Βαρβάρους, ποὺ πάντα ἐποφθαλμιοῦσαν τὰ τῶν Ἑλλήνων.

    Οἱ μεγάλοι αὐτοὶ Ἕλληνες, οἱ ἔνθεοι αὐτοὶ Μύστες, ἐδέχθησαν τὸν θεῖον Λόγον καὶ μετουσιώθησαν ἀπὸ φιλομαθεῖς εἰς Φιλοθέους ἢ Φιλοσόφους ἤτοι εἰς Ἐραστὰς τοῦ Ὡραίου, τοῦ Ἀληθοῦς καὶ τοῦ Δικαίου, καθὼς συνελάμβανον τὰς εἰδάς, τὰς μορφάς τῶν Ἰδεῶν ἤτοι τὰς θείας εἰδάς, τὰς μορφάς τῶν ὄντως Ὄντων, τὶς ὁποῖες μορφοδομεῖ ὁ κόσμος τοῦ Ἀγαθοῦ, ὁ Κόσμος τῶν Θεῶν, διὰ τῶν Ὄντων ἐκείνων ποὺ διαβιοῦν ἐκεῖ, στὸν θεῖο κόσμο, καὶ γίνονται οἱ αἴτιοι τῆς Δημιουργίας, οἱ θεῖοι Νομοθέται κατὰ Σωκράτην, καθ’ ὅτι αὐτοὶ προηγοῦνται τῆς Δημιουργίας τοῦ φυσικοποιημένου Κόσμου.

    Ἂς σημειώσωμεν ἐδῶ ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης, εἰς τὸν ὁρισμόν του περὶ τραγωδίας, μᾶς ἀποκαλύπτει πῶς ἐγίνετο εἰς τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο ἡ κάθαρσις καὶ ἐν τέλει ἡ θεραπεία. «Ἔστι μὲν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας…»  Ποιητική Ἀριστοτέλους VII 2-3.

    Εἰς τὰ ἀρχαία ἑλληνικὰ θέατρα,  λόγῳ τοῦ ὅτι αὐτὰ ἦταν ἀνοικτά, ὡς καὶ λόγῳ τῆς θέσεώς των, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀρχιτεκτονικῆς δομῆς των (χωροταξία, σχῆμα -εἶχαν αὐτὸ τοῦ ὠτὸς - αὐτιοῦ, δομικὰ ὑλικά), οἱ θεαταὶ συνελάμβανον ἀνεπαισθήτως πράγματα ποὺ ὑλοποιοῦντο ἐνεργειακῶς ὡς καταστάσεις ἰδεῶν καὶ οὕτως ἐκδηλοῦνται. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐνεφανίζετο ἀοράτως ἡ θεία ἐπενέργεια, συμβολικῶς ὁ ἀπὸ μηχανῆς Θεός, ἤρχετο τὸ θεῖον δέος καὶ οὕτως ἐγίνετο ἡ Κάθαρσις! Ὑπῆρχε δηλαδὴ ἡ δυνατότης, λόγῳ κατασκευῆς καὶ θέσεως τοῦ θεάτρου, εἰς τὸ ὁποῖον ἐτελοῦντο τὰ θεῖα δρώμενα, πάντα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Διονύσου, ἤτοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνεται ἡ ἐφέλκυσις ἀνωτέρων ἀπορροῶν ἤτοι θείων δυνάμεων!

Ἐὰν σχεδιάσωμεν ἕνα ἰσόπλευρον τρίγωνο καὶ στὴν βάσιν του τοποθετήσουμε τὶς λέξεις ἐών, ἰών, καὶ ἀών, μὲ τὴν ἀντιστοιχία τῶν μεγάλων φιλοσόφων, Πλάτωνος, Σωκράτους καὶ Ἀριστοτέλους, τὴν κορυφὴ αὐτοῦ τοῦ τριγώνου θὰ κατέχῃ ὁ Πυθαγόρας.

    Ἡ βασικὴ θεωρία τοῦ Πυθαγόρου καὶ ἡ διδασκαλία του εἶναι ἡ ἀποκάλυψις τῆς ἁρμονίας τῶν οὐρανίων σφαιρῶν. Ὁ μέγας αὐτὸς Μύστης ἐφήρμοζε τὴν ἐσωτέρα γνῶσιν, ποὺ ἤρχετο ἐκ τοῦ Θεοῦ Ἑρμοῦ, γνωστοῦ εἰς τὴν Αἴγυπτο ὡς Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος ἢ ὡς ὁ θεὸς Θῶθ.

    Ὁ Μέγας θεολόγος Ὀρφεύς καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ ὀρφικοί, παρέλαβαν τὴν ἐσωτερικὴ γνῶσιν ἀπὸ τὸν Ἑρμῆν, ἐνῷ ὁ Πυθαγόρας μὲ τὴν σειρά του βασίστηκε στοὺς Ὀρφικούς.
Ἄρα ἐὰν στὸ τρίγωνον ποὺ ἔχουμε ἤδη σχεδιάσει, μὲ βάσιν τὴν ἴδια, καὶ ποὺ στὴν κορυφή του ἔχουμε τοποθετήσει τὸν Πυθαγόρα, ἐπιχειρήσουμε νὰ σχεδιάσωμεν ἕνα δεύτερο τρίγωνον, περιέχον τὸ πρῶτον, αὐτὸ στὴν κορυφή του θὰ ἔχῃ τὸν Ὀρφέα. Ἐὰν στὴν συνεχεία σχεδιάσουμε ἕνα τρίτο, πάλι μὲ τὴν ἰδία βάσιν, στὴν κορυφὴ τοῦ τριγώνου αὐτοῦ θὰ πρέπει νὰ θέσωμεν τὸν Ἑρμῆν!

    Ἡ θεότης προσδιορίζεται μόνον ἀφαιρετικά. Συνεπῶς τὰ ἀναιρετικὰ κατηγορήματα αὐτῆς θὰ εἶναι: ἄποιος, ἀΐδιος, ἄμορφος, ἄχρονος, ἄφθαρτος, ἄμωμος ἢ ἀμόλυντος, ἄψογος, ἀθάνατος, …..  

Κατ’ ἀναλογίαν, ἐὰν ἀφαιρέσωμεν ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας τὰ πάντα, ἐὰν ἀπεκδυθῶμεν - ἀπογυμνωθῶμεν ἐσωτερικῶς, μέσῳ τῆς καθάρσεως, δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν εἰδὴν (μορφήν) τοῦ οὐρανίου γεννήτορός μας, ἀχώρως τε καὶ ἀχρόνως, ἔστω διὰ μίαν στιγμήν!

Εἶναι αὐτή, ἡ ἀναγκαία στιγμὴ διελεύσεως τῆς Ἱερᾶς ἀκτῖνος τοῦ ταὐτοῦ!

   Ἐὰν συλλάβωμεν διὰ τῆς Φαντασίας μας, πρώτης καὶ πρωταρχικῆς Ἀρετῆς τοῦ Πνεύματος, τοιαῦτα Ὄντα, προφανῶς καὶ θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι αὐτὰ δὲν εἶναι ἀπομονωμένα καὶ ξένα μεταξύ των, ἀλλὰ ἀντιθέτως αὐτὰ διὰ τῶν τελείων καὶ συναλλήλων σχέσεών των, συνιστοῦν τὴν τελείαν Πολιτεία, τὴν ὁποία καὶ περιγράφει ὁ Πλάτων!

    Τὸ Ὡραῖον, τὸ Ἀληθὲς καὶ τὸ Δίκαιον, τὸ φέρομεν ἐντός μας καὶ συνεπῶς ἐνέχομεν τὴν δυνατότητα τῆς ὑλοποιήσεώς του!!!

     Στὴν «Θεογονία» τοῦ Ἠσιόδου, στίχος 46, ἀναφέρεται «Θεοὶ δοτῆρες ἐάων», τὸ ὁποῖον ἀποδίδεται ὡς «Θεοὶ δοτῆρες ἀγαθῶν», ἔχομεν δηλαδὴ τὴν προσθήκη τοῦ α εἰς τὸ ἐὼν (τὸ πεδίον ἀὼν τοῦ ἔωνος ἐῶντος), ποὺ δηλοῖ τὴν κατάληξιν, τὴν ἀπόληξιν τῆς δραστηριότητος τοῦ θείου κόσμου εἰς τὸν φυσικὸν ἢ ἐκδηλωμένο κόσμο τῶν «σταθερῶν» μορφῶν, κατὰ τὴν μορφοποιοῦσα Φαντασία τοῦ πνεύματος ἡμῶν, ἤτοι κατὰ τὸ φαίνεσθαι τοῦ κβαντικοῦ αἰθερικοῦ ὁλογράμματος, ὡς τεκμαίρει σήμερον ἡ Κβαντικὴ Φυσική.

    Οὕτω τὸ Ἀγαθὸν ἐκδηλοῖ τὰ Ἀγαθά, τὰ χρήσιμα ἢ Χρήματα, διὰ τοὺς Ἀνθρώπους!!!

Οὕτως ἀπαντᾶ ὁ Σωκράτης, κατὰ τὰ καθ’ ἡμᾶς, εἰς τὸν Πρωταγόραν, ἀντιτασσόμενος εἰς τὸ «πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος» αὐτοῦ, τοῦ πρώτου τῶν Σοφιστῶν, Διδασκάλου αὐτῶν!

Τὸ παρὸν ἄρθρον, εἶναι                                 

Περίληψις-Σύνοψις τοῦ Δευτέρου Μαθήματος,

τοῦ Καθηγητοῦ Φυσικῶν Ἐπιστημῶν Δ.Ε. Μαλασπίνα,

στὴν αἴθουσα «Εὐβουλία», ἐκ τῶν Σημειώσεων

τῆς Ἀκροωμένης ταῦτα, Φιλολόγου Κας Τούλας Ἀντύπα,

τὶς ὁποῖες εὐγενῶς Ἐπιμελήθη καὶ μᾶς παραχώρησεν! /[1]/

Ἀθῆναι 30-1-2015, Ἕκτη.

---

[1] Ἡ τελικὴ ἐπεξεργασία μετά τινων προσθηκῶν ἀπὸ τὸ 1^ο μάθημα, ὡς καὶ ἀπὸ τὶς 3 ἀρχικὲς διαλέξεις,  ἔγινε ἀπὸ τὸν Ὁμιλητήν, ὁ ὁποῖος καὶ φέρει τὴν εὐθύνην τοῦ παρόντος.

© Copyright Δ.Ε. Μαλασπίνας -demal.
Κωδικός: y6v2PWd1Q6Pb1olZ_eC2mg
Δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ περιορισμένη ἀντιγραφὴ
καὶ χρῆσις τῶν ἄρθρων τῆς παρούσης ἱστοσελίδος, παρὰ μόνον
διὰ ἰδιωτικὴν - ἀτομικὴν χρῆσιν, ὑπὸ τὴν ῥητὴν Ὑποχρέωσιν καὶ πάλιν 
τοῦ ἐνεργοῦντος, νὰ ἀναφέρῃ τὸν Συγγραφέα,
καθώς καὶ τὴν πηγὴν προελεύσεως, ὡς νόμος ὁρίζει.